กินเพลง ฟังอาหาร

[softly_gun]

Tweet

ไปฟังบทหนัง

       ผมกลับบ้านนอกคุยฟุ้งไปทั่วตลาด เพื่อนฝูงชายหญิงแม่ค้าข้าราชการ กรรมกร
ยืนฟังกันสลอน
"ใครเคยดูหนังเรื่อง....มั่ง" ผมบอกชื่อภาพยนตร์ยอดฮิตติดตลาด
"เขาคัดเอากูไปเล่น" ผมคุย
"เป็นพระเอก คู่กับเอก" ก็เอกคนนั้นคนนี้ คนเดียวกันนั่นแหละ
"กูไปฟังบทวันศุกร์นี้"
"ไอ้จ่อย มึงหาไก่ชนรุ่นกระทงจะไปฝากผู้กำกับ ไอ้หนุ่มไปเตรียมขนุนใกล้สุกไว้ คู่หนึ่ง" สั่งลูกน้องเสียงดัง

     ศุกร์นั้น ผมกับคุณลำยองหม้ายสาวประจำตำบล นั่งรถประจำทางเข้ากรุงแต่หัววัน
"อยากรู้ว่าคุณปืนได้แสดงหนังจริงหรือหลอก"
"ไม่ใช่ห่วงสร้อยทองหรือครับ" ผมยั่ว คุณลำยองให้ทองผมยืมใส่ สมดังเป็นลูกชายเศรษฐีที่นา
ที่สำหรับนัดให้มาคุยกันฟังเนื้อเรื่องย่อบทภาพยนตร์ ไอ้โย่งมันจัดไว้ที่ คอฟฟี่ชอพ อาหารไทย
ใน สยามแสควร์ ปทุมวัน

    บ่ายวันนั้น ชายหนุ่มกับหญิงสาวหิ้วกล่องกระดาษกับชะลอมใบเขื่องเดินไปเดินมาหาร้านที่นัด
"พี่ปืนเชิญครับ"
ชายคนนี้รู้จักผมได้ไง?....................

[softly_gun]

Tweet

     อาการสงสัยหายไป เมื่อได้วางชะลอม กล่องกระดาษเจาะรูใส่ไก่ชนหะรูหะรา ให้พนักงานต้อนรับเอาไปเก็บ
ไอ้คุณโย่ง โก่งคอขันต้อนรับยังไม่ได้ขับสู้เท่านั้น
"บ๋อยมันรู้ได้อย่างไรว่าเป็นพี่" ผมยิงเป้า
"ให้สังเกตุ ชายหนุ่มร่างสูง แต่งตัวเหมือนหนีออกจากห้าง ผมทรงมดแดงชะเง้อ" โย่งสาธยาย
"แค่นี้มันรู้ไม่ได้" สงสัย
"ผมให้ดูนิ้วมือซ้ายขวาซิว่า มีไอ้บ้าที่ไหนใส่แหวนเพชรได้ 3-4 วง"
"มีกูคนเดียวรึวะ"
"มีหลายคนครับ ต่างไปเป็นดารากันหมด"

แม่ลำยองยิ้มสยองมองไม่หุบยิ้ม พอได้ที่นั่ง โย่งแนะนำทีมงาน ที่น่าสนใจ ใครเป็นผู้กำกับ ใครเขียนบทภาพยนตร์
อาหารเครื่องดื่มถูกเรียกจากทุกคน ต่างคนเริ่มมีอาการผิดปกติ
"พระเอกนางเอกรักกัน พ่อกีดกันเพราะพระเอกจน"
"เหมือนชีวิตดิฉัน" ลำยองเสริม
"พ่อจับนางเอกไปหมั้นกับคนอื่น รอแต่งงานเมื่อเจ้าบ่าวจบจากนอก"
"อือมมมม"
"กำหนดแต่งงาน พระเอกเดินทางไปหวังอำลา......"
"มาประสบอุบัติเหตุ พิการใบหน้า"
"นางเอกมารักษาพยาบาล"
"สุดท้ายคู่หมั้นเห็นใจ เลิกการแต่งงาน"

เนื้อเรื่องมีเท่านี้ บริษัทให้พี่เป็นพระเอก คุณโยเป็นนางเอก และคุณเอกเป็นคู่หมั้น คุณลำยองสะกิดสะเอวให้ตอบรับคำเชิญ
"ตอนนี้กำลังหาทุนถ่ายทำ"
"เท่าไรค่ะ" ลำยองถามผู้กำกับ
"สัก 2-3 ล้านเท่านั้น"

ผมไม่ได้เป็นดารา หรือไม่คิดอยากจะเป็นดารา จนไอ้คุณโย่งจากไปไม่มีวันกลับ เหลือไอ้หลานขวัญเดี๋ยวนี้มันโตขึ้น
จนจำไม่ได้ โชคดีนะโย่ง คิดถึงเพื่อนเมื่อตอนโทรทัศน์วิกบางขุนพรหม เปิดเพลงไม่ได้ความ โย่งกับหมอ "จัดการให้" ภาพที่ออกอากาศ
ถูก "บีฟ" จนดูไม่ได้ ฟังเสียงไม่ได้ ด้วยฝีมือเขา สุดท้ายเขาหวังดีต่อผม
"พี่ปืน รถทัวส์ขอนแก่น ออกตี 1"
"ทำไม"
"ผมโทรไปแจ้ง 191 ว่ามีระเบิดซ่อนอยู่ในรถ"

"บทยากมาก" ผมติง
"ไม่ยากหรอก ไม่ต้องแต่งตัวอะไร ใส่ชุดผู้ป่วยอย่างเดียว ไม่ต้องพูด ที่สำคัญใบหน้ามีแต่ผ้าพันแผล"
นี่แหละครับท่านพี่น้อง...................

/ภาพจาก ร.พ.รามาธิบดี เป็นภาพดาราวิก ช่อง 3 วันนี้ เวลา 11.00 น.
และพรุ่งนี้ (25 ก.ย. 2552) ผมมีนัดกับคุณบิ๊กหอย (ธวัชชัย สัจจกุล) ที่ลานดนตรีจิตบำบัด แกนัดให้มาเป็นหน้าม้า....

[softly_gun]

Tweet

หอย อิน ฟิลลิ่งส

     วันที่ 25 กันยายน 2552 เวลา 11.25 น. ณ ร.พ.ต้นสังกัดไข้ ผมออกคำสั่งให้
จ่าแสบนั่งรอที่ลานดนตรี ภายใน ตึกแรกรับ
"มึงฟังคุณบิ๊กหอ-ร้องเพลงอยู่ที่นี่"
"ครับ"
"ถ้ากูยังไม่เสร็จ มึงต้องระเห็จสัมภาษณ์ด่วนจี๋"
"ครับ"
"ถ้าตรวจเสร็จ กูลงมาสัมภาษณ์แกเอง"
"ครับ"
"เข้าใจไหม คำถามที่กูเตรียมไว้สัมภาษณ์?"
"ครับ ไม่"
~!@#$%^&*()_+|

     เชื้อโรคเส็งเคร็ง ผมเรียกว่า "มะเร็ง" เฮ็งซวย ถูกตรวจพบ โดยเทคนิคการแพทย์ "โลหิตวิทยา"
โรงพยาบาลรามาธิบดี รายงาน 3 หน้ากระดาษยาวเป็นวา มิน่าความดันจึงถามหาขึ้นลงไม่เป็นปกติ
วันนี้ผมจึงอดฟังเพลงท่านบิ๊กที่น่ารัก เวลา 13.30 น. ผมเสร็จธุระกับโรค ลงมาเดินตามหา จ่าแสบ
ที่ลานดนตรีว่างเปล่าจากอาสาสมัครนักร้องนักดนตรี คงเป็นที่นั่งของผู้เฝ้าไข้และคนไข้หลายราย
โทรศัพท์หาจ่าแสบว่าอยู่แห่งหนตำบลใด คำตอบที่ได้ ห้องกาแฟ "ดอยคำ" หน้าตึก เดินหาจนเจอ
"มึงสัมภาษณ์ท่านรึเปล่า?"

/หอยกับจ่าแสบถามตอบอะไรกัน วันหน้าอีกสักตอน

[softly_gun]

Tweet

หอย อิน ฟิลลิ่งส ๒

     ตั้งท่าตั้งทางมาสองสัปดาห์ยังไม่มีโอกาสสัมภาษณ์บุคคลในรูปสักที คราวนี้เช่นกัน
ดันเอาอาการให้หมอวินิจฉัยนานไปหน่อย ลงมาคุณบิ๊กหอยไม่คอยให้สัมภาษณ์ซะแล้ว
ไอ้จ่าตัวดีขี้โม้ไปยังงั้น มันบอกว่า "สัมภาษณ์ทุกคำถามตามที่ต้องการ" แล้วเอา ช้อทแฮนด์
แสนยุ่งยากมากกว่าลายแทงเพชรพระอุมาเสียอีกให้ดู
"เอ้าอ่านดูซิปู่"
"กูอ่านออกรึวะ"

"1. ~!@#$%^&*()_+|?"
คำถามแรกและคำตอบที่มันมอบให้
"2. |+_)(*&^%$#@!~"
คำถามที่สองพร้อมคำตอบบิ๊กหอ-ย พอที่คุ้ยแคะแกะออกมาเป็นภาษาให้อ่านกันได้
"คุณธวัชชัยครับ คุณต้องการกลับไปเป็นผู้จัดการอีกสักครั้งไหม?"
"ไม่หรอกครับ ผ๊มเป็นผู้บริหารเจ้าของบริษัทดีๆ ลดตำแหน่งให้เป็นลูกจ้าง"
"ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึงผู้จัดการฟุตบอลทีมชายทีมชาติไทยชุดใหญ่"
"นั่นแหละยิ่งแล้วใหญ่ ผ๊มเป็นคนดูดีกว่า"
"ถ้าจับพัดจับผลู ทีมชาติไทยได้เป็น 1 ใน 32 ทีมสุดท้ายฟุตบอลโลก คุณจะเปลี่ยนใจไหม?"

ไม่มีคำตอบจากท่าน เพียงสีหน้าบ่งบอกอาการที่สุดแสนทรมาน ผมนั่งดูภาพบิ๊กหอ-ยไป
ใจอดคิดลอยไป ถึงอดีตผลงานการเป็น ผจก.ทีมชาติ ชุด ยังส์บลัด ไม่ได้ คงต้องรอคำตอบจากคำถามที่ 2

"ปู่ 8 ตุลา ดนตรีจิตอาสา ดุริยางค์สากล กรมศิลป พร้อมคุณวินัย พันธุ์รัตน์ มาร่วมบำบัด"
"วินัย ไม่สำคัญ กูอยากเห็นไฝคุณดารา ทำตามคำแนะนำหรือไม่"
มาช่วยเป็นกำลังใจให้ผมด้วยเดิมพันแค่ ไวน์แดงหน้าบ้านหีบเดียวเท่านั้น

[softly_gun]

Tweet

หอย อิน ฟิลลิ่งส ๓

     สัมภาษณ์ที่ไม่ได้ทำเองผมกลัวว่าไปล่วงละเมิดท่าน แต่ไอ้จ่าแสบนั่งยัน นอนยัน ว่าได้มาจากแหล่งข่าวจริงๆ
"ท่านตอบมึงแน่นะ?" ถามก่อนอ่าน ช้อทแฮนด์ต่อ
"แน่ซิครับตัวจริงเสียงจริง"
"คุณต้องการเข้าวงการมายาอีกสักครั้งไหม?" ผมหมายถึงธุรกิจภาพยนตร์
"คุณดูหน้าผมสิ เมื่อคุณถามเกี่ยวกับธุรกิจซวยๆไม่มีเฮง เป็นอย่างไร" บิ๊กหอ-ยตอบแล้วขอตัวไปร้องเพลง
ผมดูในภาพที่จ่าแสบถ่ายมาให้ พลิกไปพลิกมา จนจ่ายกแก้วไวน์เข้ามา

"ผมขอร้องเพลงเป็นจิตบำบัดดีกว่า ได้กุศลดี และยังความดันไม่ขึ้นอีก" บิ๊กหอ-ย กล่าวกับผม

ผมให้ท่านผู้อ่านพิจารณาแค่ใบหน้า ท่าทาง โดยไม่ใส่เสียงสด แล้วตัดสินใจแทนผมทีว่า จะไปหาท่าน
ขอร้องให้ท่านแสดงหนังเถอะนะหอยนะ "ท่าทางคุณ อิน ดี"

[softly_gun]

Tweet

ลิลลี่ แอนด์ ไคน์

     พอทำบุญใส่บาตรพระสงฆ์ในวันออกพรรษาเสร็จ ไอ้คุณจ่าหิ้วสุรามาหาพร้อมโซดาแช่เป็นวุ้น
"ฉลองวันออกพรรษา อดมานาน" พลางยกหลังมือป้ายปาก
"หยุดซะมั่งดีขึ้น" ผมว่า
"ไปงานไหน ทุกที่ มีแต่เหล้าเลี้ยง"
"นั่นแหละเขาเรียกว่าสังคม"
"ผมเปิดรูปภาพที่ต่อจากบิ๊กหอ-ย มีนักร้องอาสาท่านหนึ่งน่าสนใจ" มันนำภาพที่พิมพ์มาให้ดู
"กูรู้ว่าเป็นใคร?"
"แหม แค่รู้นะปู่"
"รู้แล้วทำไม?"
"ขอร้องให้ปู่เขียนชื่นชมท่านด้วยครับ"

ผมให้จ่าแสบขึ้นไตเติ้ลมาให้ เพื่อจะได้เขียนต่อ คุณดูซิว่าไอ้จ่ามหาดื้อมันเขียนว่าอย่างไร
"ลิลลี่ แอนด์ ไคน์" เหมือนลิเกไหมครับ ท่านที่รัก?...........................

[softly_gun]

Tweet

ลิลลี่ แอนด์ ไคน์ ๒

     เหลืออยู่อีกนิดเดียว ไม่แสดงอาการ คำตอบที่ได้รับจากใบรับรองแพทย์ แล้วไม่ให้ความดันโลหิตปกติได้อย่างไร
HBsAG/ELISA  เป็น POSITIVE 11.62 IU/ml ผลการตรวจแทบทุกโรค ถ้ามีคำว่า POSITIVE
ให้สัณนิฐานไว้ก่อนว่าร่างกายของผู้ตรวจผิดปกติแน่ หรืออาการของผมปกติ ยิ่งมายาประเภท Acetycholineที่หมอสั่งให้
ซื้อหามารับประทาน "ทานแล้วหนุ่ม" หมอบอกก่อนกลับบ้าน ไอ้จ่าแสบเอาชื่อยา+สรรพคุณ มาอ่านๆเสร็จ บอกกับผมว่า
"หนุ่มที่สมองน่ะปู่"
"สมองหนุ่ม แสดงว่าสมองกูเสื่อม"
"ไม่ได้บอกว่าปู่สมองเสื่อม เขาเรียกว่า สมองขาดการสื่อประสาท ครับ"
"หรือภาษาแพทย์เรียกอาการพรรค์งี้ว่า อัลไซเมอร์" มันพูดทิ้งท้ายไว้งั้น

ลิลลี่ แอนด์ ไคน์ มีผู้คนมาขอซื้อไปทำภาพยนตร์ เพียงแต่ตั้งชื่อเท่านั้น วันนี้เอาโรค อัลไซเมอร์ ไปก่อนแล้วกัน
ความดันเกือบ 200 แล้ว

[deejai]

Tweet

สวัสดีค่ะ..ลุงปืน deejai มาทักทายค่ะ
ไม่ได้เข้าอรุณสวัสดิ์ซะนาน มีภาระกิจสำคัญต้องทำให้เสร็จ ต่อไม่ค่อยติดเลยค่ะ
ขอให้ลุงปืนสุขภาพแข็งแรงนะคะ..

[softly_gun]

Tweet

วินัย มากับดารา

พรุ่งนี้ หมอนัดอีกครั้ง ผมจะไปแต่หัววัน ไปฟังคุณวินัย พันธุรัตน์ มาร้องเพลงกับ คณะ วงค์ดุริยางค์สากลกรมศิลปากร
"ผมว่าปู่ไม่ได้ไปฟัง วินัย แม่ยอดรักแน่"
"ทำไม"
"จะไปดูคุณดาราตัดไฝ"

[softly_gun]

Tweet

ต๋อย ๑ เรียกต๋อย ๒ ว.๔

     เช้าวันนี้ ไอ้คุณจ่าตัวดี โทรศัพท์เข้ามาหาตั้งแต่พระสงฆ์ยังไม่เดินบาตร มันจารนัยถึงความยากลำบาก
ในการขับรถไปส่งส่งญาติผู้ใหญ่ของมัน
"วันนี้ขอตัวครับ" ยังกับมันรู้อนาคต
"กูไปเองได้"
"ปู่เขียนถึงน้องดาราให้มากหน่อยนะครับ"
"ถ้าไม่ลืม" อาการของโลกอัลไซเมอร์คือชอบลืมหน้าลืมหลัง
"เรื่องสตางค์ไม่ยอมลืมนะปู่" มันทิ้งท้ายก่อนวางหูโทรศัพท์

     วันนี้ผมได้รับการบำบัดเป็นอย่างดี จากดุริยางค์สากล กรมศิลปากร ควบคุมวงโดยอาจารย์สถาพร (ไม่ทราบนามสกุล)
คนเดิม แต่น้องนักดนตรีนี่ซิครับ มือวู้ดวินด์ ใช้ทั้ง คาริเน็ต เทนเนอร์แซ็ก ฟรุต มือไวโอลินเดินทำนองคลอคู่ได้อย่างน่านิยม
เมื่อเริ่มบรรเลง นักร้องยอดนิยม ทั้งสองต๋อยมาพร้อมกัน ทั้งร้องทั้งเล่นสลับกันได้อย่างไพเราะ เพลงยอดนิยมในอดีตเป็นที่
ชื่นชอบ และร้องกันได้ทั้งลานบำบัด เพลงแม่ยอดรัก เริงรถไฟ ทำให้ลดอุณหภูมิความฉิบหายของมันไปได้ หนุ่มสาว ส.ว.
อย่างพวกผม นักนิยมเพลงเก่าร้องกันได้ทุกเพลง
"ปู่ คุณวินัย พันธุรักษ์ ครับ"
"เออกูลืม" แสดงอาการยังไม่ดีขึ้น (ภาพมายังต่อให้จบในตอน)

[softly_gun]

Tweet

ขอบคุณครับท่านนายก

     "คุณดารามีงาน" อาจารย์สถาพรหัวหน้าวงบอก ผมคิดว่าเธอไม่อยากมาเจอไอ้จ่าบ้าท้าให้เธอตัดไฝ
ยิ่งมาเจอญาติตัวผู้ไม่รู้จักใหญ่ยิ่งแล้ว "ลุงให้หนูพัฒนาไฝให้สวย"
"ไฝสวยอะไรๆก็ดีขึ้น"
เชื่อเถิดครับ ประโยคที่ว่าไฝมหาเสน่ห์นั่นมันเมื่อก่อนโพ้นครับ

     ภายหลังจากต๋อย๑ (Silver sand) หลอกต๋อย ๒ (The impossible) มาร่วมคณะร้องเพลงเป็นจิตบำบัดจนได้
ผู้คนพึงพอใจ ยังกับชมคอนเสริตวงใหญ่เต็มอิ่ม ต๋อย ๒ (วินัย) ร้องเพลงประทับใจในอดีตให้ฟัง ยิ่งเป็นเพลง "ชู้ทางใจ" แล้ว
เขาขออนุญาต คุณระเบียบรัตน์อย่างถูกต้องต่อหน้าพยาน
"คราวหน้าผมจะหลอกคนอื่นมาอีก" ต๋อย๒ ประกาศต่อหน้าประชาชนอันเป็นคำมั่น แล้วหันหน้าปลิวนิ้วบนคีย์เปียโน
ให้คุณต๋อย ๑ เป็นพระเอกบ้าง เนื่องจากวงดุริยางค์สากลมีงานต้องรีบกลับกรม จึงต้องเล่นเองร้องเองโดยมีคนดูร้องเป็นลูกคู่

    "คุณปืนถ้าผมทำไม่ได้ ผมถูกปลดกลางสภาออกไหมครับ" ต๋อย ๒ กระซิบถามผม..........
    "ใครรู้ช่วยตอบคุณวินัยทีซิครับ"
    "เอาเป็นว่าวันนี้ขอบคุณครับท่านนายกสมาคมนักร้องนักดนตรีแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภก์"

ภาพประกอบ อัพเดท 12.20 วันนี้ ที่รามาธิบดีครับ..............................

[softly_gun]

Tweet

(เข็มละเก้าแสนบาทเท่านั้น)

     "ปู่ ใช้คำว่าบริโภคเพลงไม่ได้รึไง ขอรับ?" คำถามของจ่าแสบ ที่เริ่มจะหมดความแสบเนื่องด้วยระยะเวลาห่างไกลจากปลายเดือน
"ทั้งเพลงและอาหาร กิริยาต่างกัน" ผมบอกเขา
"ใช่ครับ แต่ว่า"
"ว่าไง"
"คือว่า อาหารสามัญชนคนธรรมดาบอกว่าเอาไว้กินครับ"
"เออ"
"ปู่ เขียนว่าฟังอาหาร"
"เออ ใช่"
"เพลง เขาไม่ได้ใช้กินครับ"
"เอาไว้ในตอนจบคงจะได้คำตอบ"
"แล้วปู่จะจบกระทู้นี้ ตอนไหน?"
"คิดว่าโรค อัลไซเมอร์หายขาดเป็นไง?"
"ผมว่า ผมไม่อยากอ่านซะแล้ว"
"ทำไม?"
"ผมไม่อยากมีความจำเหมือนปู่ ที่คอยนำเรื่องต่อเนื่องกัน หรือโยงกัน ไม่รู้จบ"
"มีตอนจบสักตอน"
"ตอนไหน?"
"จ่ากับผมตายกันไปข้างละกัน"

     โรคที่เกิดขึ้นกับตัวผม ผมรู้จักตนเองดี อาการที่มีเฉพาะหน้าคือ ความดันโลหิตสูงผิดปกติ
เพื่อนต่างชาติว่า เป็นพวกวิตกจริต คิดไปโน่นเป็นนี่ บ้านเขาเมืองเขาเรียกว่า "White clothes syndom"
แต่ไอ้จ่าแสบมาวิธีแก้ "ไปหาหมออ้อย ซิครับ หายแน่" ผมไม่ค่อยอยากเจอคุณหมอสวยรวยเสน่ห์ จึงไม่ยอม
ไปหา "ไปหา คุณหญิงคุณหมอพรทิพย์ซิครับ" ถ้าผมไปหาคุณหมอตามคุณจ่าแนะนำ ชีพจรมันจะดันลดวูบๆ
คิดแต่เรื่องวิสัญญี ที่โครงกระดูก ตลอดจนเครื่องใน ตับไตใส้พุง มันจะออกมาเต้นแทนชีพจร ท่านผู้อ่านที่รัก
ถ้าคุณได้สัมผัสว่า
"เข็มนี้ เป็นยานอก เข็มละเก้าแสนบาทเท่านั้น"

[softly_gun]

Tweet

Lilly, Where are you ?

     ใส่บาตร สวดมนต์ ไหว้พระเสร็จ ผมระเห็จไปโรงพยาบาลทันที ไม่ต้องรอไอ้คุณจ่าเนื่องด้วย
คุณท่านไปหาอาหารสมองถึงบางแสน กิจกรรมที่ไม่ลืมไม่ทิ้ง "กีฬาสาธิตสามัคคี" ที่รวมประดานักกีฬาตัวน้อย
ตัวเล็กตัวใหญ่ไปไว้ที่ "เทาทอง" มันบอกว่าจะไปช่วยทีมบาสเกตบอล หญิง ม.ปลาย ผ่านให้ได้
"ปู่มีอะไรแนะนำบ้าง" มันถามผมก่อนไป
"เอ็งบอกครูนง ว่าให้เล่นเกมส์ช้า ระวัง ฟาสต์เบรค อย่าให้ปีกเคลื่อนที่รุกเร็ว สำหรับการ์ด กับเซ็นเตอร์
คู่ต่อสู้ขึ้นบอลช้า ตั้งรับแบบโซนได้ทัน"
"ยังไงอีก"
"นิสัยคู่ต่อสู้ สไตล์การเล่นเป็นแบบครูแอม เมื่อรุกเร็วไม่ได้ รุกแบบโซนไม่ดี ตายเอง" ผมบอกเขาเท่านั้น

     วันนี้ผมต้องรอพบคุณ ลิลลี่ เพื่อขออนุญาตนำเรื่องของเธอลงพิมพ์
"คุณปืนเขียนเรื่องผีได้เลย ผมอนุญาต" อาจารย์หมอกรุณามาคุยด้วย
"รออีกสักนัดเถิดครับ คุณหมอ"
"ผมรออ่าน"
"ครับ ๆ" ผมตอบรับคุณหมอคงเข้าใจผิด ว่าจะเขียนเรื่องหนังผี ผมเขียน นิยายคุณลิลลี่ต่างหาก

"Lilly, Where are you?" คุณเธอรู้หรื่อไม่ว่า ผมร้องเพลงเรียกหาในเวปนี้ คงรออีกนัดนะครับ เธอไม่ได้มา
พร้อมกับวง A & P My Friend ในวันนี้ครับ........................

[เสลา]

Tweet

เห็นรูปวินัย ทีแรกนึกว่าเป็นคุณปืนไม้อ่อน กำลังจับไมค์ครวญเพลง

[softly_gun]

Tweet

ร้องแล้วเสีย-ว

     เมื่อวานนี้ได้รับเชิญไปร่วมงานศิษย์เก่าของโรงเรียนเก่าแก่นอกเมืองโพ้นทะเลไกลลิบแต่มาจัดงานรำลึกที่บางนา หน้า อาคาร เดอะเนชั่น
งานจัดขึ้นในเวลากลางวันจึงไปร่วมได้ งานนี้มีศิษย์เก่าและสมาชิกร่วม 200 ท่าน ภายหลังจาก นั่งลุก นั่งลุก คำนับเกือบสิบครั้ง
จึงได้เวลารับประทานอาหาร เป็นงานเลี้ยงแบบโต๊ะจีน มีดนตรีบรรเลงเพลงจีนนักร้องร้องเพลงจีนได้ไพเราะ ฟังรู้เรื่องมั่ง ไม่รู้บ้าง
หลังจากกิจกรรมพิธีรำลึกสิ้นสุดลง พิธีกรเรียกเชิญแขกผู้มีเกียรติร่วมร้องเพลง
"เรียนเชิญท่านทูต..... ร้องเพลงครับ" ชะเง้อคอยฟังท่านผู้ถูกเรียกขึ้นร้องเพลง ท่านเดินขึ้นบนเวที ควักซองใส่ธนบัตรส่งให้
"1000 เหรียญ สำหรับงานรำลึกในปีนี้" ทุกคนปรบมือ

    "ขอเชิญนายกสมาคมจงหัว ขึ้นร้องเพลงครับ" พิธีกรประกาศ ชายจีนร่างท้วม มาดนักธุรกิจเดินอาดๆขึ้นบนเวทีคว้าไมค์ร้อง 3 เพลง
"นายกสมาคมจงหัว บริจาคช่วยงานนี้ 10000 บาทครับ" ทุกคนปรบมือก้อง
"ขอเชิญ คุณหั่งศักดิ์ แสงทอง ร้องเพลงครับ" แล้วบุคคลในภาพ ก็ร้องเพลงซะ 3 เพลง ร้องเสร็จส่งซองให้พิธีกร

     "คุณปืน เดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนครับ" ร้อยเอกอนุชิต ประจักษ์พยานงานนี้บอกกับผม
"ท่านละ 2-3 เพลง 200 ท่าน งานนี้มีตี 2 แน่" ผมบอก "เชิญครับ"

     ผมฟังทั้งตั้งใจและถูกบังคับข่มขืนใจเกือบ 2 ชั่วโมง แขกที่ได้รับเชิญให้ขึ้นร้องพอร้องเสร็จ ควักซองควักกระเป๋าส่งให้ สักพักค่อยๆ
เลี่ยงตัวขอนุญาตผู้มีเกียรติร่วมโต๊ะเข้าห้องน้ำ เมื่อแขกรับเชิญถูกเชิญขึ้นไป ป็นท่านที่ 50 สำหรับผม หมายเลข 58 ครับ

"ปู่ ทำไมรีบกลับ" จ่าแสบถามผม
"กูร้องแล้วเสียว่ะ"
"เสียหรือเสียว" เมื่อจ่าชี้ไปที่นักร้องสาวประจำวงดนตรี........................

(ในภาพประกอบนั่นแหละครับ)

[softly_gun]

Tweet

งานเปิดตัวคอนโดมิเนียม

     ผมถูกบุ๊คตัวไว้ล่วงหน้าให้ไปงานเปิดอาคาร คอนโดมิเนียมแถวถนนสุขุมวิท ต้นเดือนหน้า งานนี้คุณกุ่ยศักดิ์ (ห้อยตะบอง)เป็นแม่งานตามเคย
"คุณปืน ต้องว่างนะครับ"
"ครับๆ" ครับว่างหรือไม่ว่างไม่บอก
"งานนี้มีเพลงร้องด้วย" แม่งาน ส.ว.บอก (งานนี้ มีพิธีแค่ 15 นาที เอาเป็นว่า 30 นาที หลังจากนั้น ดื่มกิน ร้องเพลงจนหมดเวลา ถ้าดนตรีหามาแค่
3 ชั่วโมง พ่อเจ้าพ่อคุณ บังคับให้ต่อไปอีก เกือบ 3 ชั่วโมง: ผมคิดนะนี่)
"ครับ"
"คุณเตรียม เพลงแม่ ไว้ร้องด้วย"
"แม่คุณ แม่ทูลหัว" ผมยั่ว
"ไม่ใช่ แม่นี้มีบุญฯ เจ้าภาพยอเมียตนเองในงานนี้" เฮียปฏิเสธเพลงที่บอก ก่อนจากกันวันนั้นน่าสนใจ
"เพลงละ 5000"

      ร้านเรือนเจ้าสาว ร้านต้นมะม่วง ร้านช่อสะเดา ฯลฯ มากมายหลายร้านอาหารที่มี คาราโอเกะรวมให้แขกที่มาอุดหนุนผ่อนคลาย จะมีลูกค้าแปลกหน้า
มาเยี่ยม
"มีอะไรแนะนำ ครับ"
"~!@#$%&*+ และในเมนูบุ๊ค" พนักงานบอก
"หมูผัดพริกแกง ใบกะเพาไม่ใช้ใส่โหระพาแทน ไข่ดาวไม่สุก กับสไปน์แดง" ผมหมายถึงไวน์อัดแก็ส

      หนุ่มบริกรเดินมาส่งที่บันได พร้อมกับขอบอกขอบใจผม
"พี่มาบ่อยๆนะครับ"
"พี่ร้องเพลงดีหรือไง"
"เพลงแรกพอฟังได้ เพลงที่สองกล้อมแกล้มรูหู เพลงที่สาม ลูกค้าต่างลุกขึ้น เรียกเช็คบิลหมดครับ"
"ทำไม?"
"พวกผมไม่ต้องเหนื่อยครับ" ประโยคนี้ดูเหมือนหูแว่ว.....

/ภาพนักร้องนะนี่

[softly_gun]

Tweet

ลพบุรีรำลึก

          ผมกระโดดร่มหนีจากลุงสุข กับผอออเหม มา กทม. ชั่วคราว ไม่ใช่มาหัดร้องเพลงเพื่อไปร้องงาน
"แกรนด์ โอเพ่น(นิ่ง)"คอนโดคอนเด่ หรอกครับ มา กทม. เพราะไอ้เครื่องมือแพทย์สำหรับวัดชีพจรกับความดันโลหิต
ของมนุษย์ขนาดพกพา มันดูเหมือนว่าเกเร วัดทีไร ถ้าค่าตัวบนไม่ได้ 180 มันจะอยู่ที่ค่าใกล้เคียง

ร.พ.รามาฯ เมื่อวันที่ 26/11/2552 เวลา 11.00 น.เป๊ะ ชายชราร่างสูงเดินเขย่งกระย่องไปที่ตึกใหม่
พากย์เป็นภาษาต่างด้าว ว่าตึก คาร์ดิโอวาสคิวล่า ซิสเท็ม แต่ผมจำได้ขึ้นใจว่า ตึกฟ้าหญิงองค์เล็ก
"คุณลุง สูงตามปกติ" พยาบาลเขียนค่าที่วัดได้ให้ผม
"ถ้ามันต่ำผิดปกติไหม" หล่อนไม่ตอบคำถามพลางไล่ให้ไปทานอาหารกลางวันก่อน

ครึ่งชั่วโมงที่แคนทีนส์ กับข้าวคลุกกะปิ อาหารชอบ ซัดซะ 2 จาน ของหวานเผือกแตงไทย ใส่กะทิอีก 1
อิ้มแปร้ไปตามร่างกายเรียกร้อง เสร็จแล้วหาที่นักพักดีกว่า ที่เก่านั่นแหละครับ วันนี้ ดนตรีจิตอาสา เอาบรรดา
คุณป้าคุณลุงมาร้องเพลง รำวงกัน ให้จิตไจเบิกบาน
"ปู่มองนักร้องท่านที่กำลังร้องแล้วนึกถึงใคร" จ่าแสบถามผม
"ไม่นึกถึงใคร"
"เหมือนคุณป้าของพวกเราไหม?"
"ป้าไหน"
"ป้าเสลา อย่างไร"
"ป้าท่านอยู่ระหว่าง วะเคชั่น ไม่ใช่ท่านแน่"

วงดนตรี รามาวดี มีทุกเดือนๆละ 2 หน คือพฤหัสต้นเดือนและพฤหัสปลายเดือน (ถ้าจำไม่ผิด) คุณป้าท่านออกมา
ร้องเพลงหลายเพลงให้ฟัง
"เพลงลพบุรีรำลึก" คุณป้า นามสกุลท่านมีว่า "สุรัสวดี" ร้องจบได้รับเสียงปรบมือจาก สว. ที่มาร่วมฟัง รวมทั้งผม
"คิดถึงป้าเสลาเนอ๊ะ" จ่าแสบบอกผม

[softly_gun]

Tweet

ฝากหมอน กับผู้ที่จากไป

ชีพจรย้อนไปเมื่อวัยฉะกัน ๑๕,๐๐๐ ไมล์ ชีวิตอยู่ที่การเดินทางเฉียงตะวัน สะดวกที่สุดคือทางรถไฟนะครับ ไอ้คุณตี๋ท่านคุยลั่นไปทั่วร้านกาแฟคุณย่า
“ลุงปืนได้รับค่าแรง กิโลเมตรละ ๑๐๐” ทำให้ผมตอบคำถามชาวบ้านร้านตลาดไม่ทัน
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมไม่ต้องมาเล่นหวยบ้าหวยบอเช่นนี้หรอก”
ผมเดินทางไปลำปางโดยทางรถไฟ คือขึ้นจากสถานีบางซื่อ นั่งบึ่ดนั่งบรื๋อแล้วก็นอนไปจนเมื่อย แอ๊ดรถตู้นอน “ขบวนด่วนพิเศษปรับอากาศ นอนทั้งขบวน” จำผมได้แม่นยำ
“อีตาบ้าคนนี้มาอีกแล้ว” เด็กตู้เสบียงเอียงคอมองมา ทั้งซุบซิบนินทาว่าอย่างนั้น
“นั่งรถไฟไม่ยอมสั่งอาหารเครื่องดื่มอะไร” โธ่ถังทำไงได้ จะออกจากกรุงเทพ บรรดาแม่จัดให้ทั้งนั้น
“แม่ยก?” ไอ้คุณจ่าตัวดีแซม
“ยกทั้งเข่งทั้งไห” ผมตอบ
“คุณเจ๊แดงกับคุณน้องปูจัด ไวน์ ๒ ขวด กับแกล้มลุงจ่าอืด แม่นกเอี้ยง คุณอิ้ด จัดติดไว้ในถุงเสบียง ส่วนหยูกยาประดาลูกค้านักฟังวิจารย์ ม้า มวย หวย บอล รวมทั้ง ล้อตโต้ บวกกีฬาสารพัดสารเพ จัดนำให้
“ไม่อยากให้ปู่ตายเร็ว” ต่อหน้าปากพวกเขาพูดอย่างนั้น
“ไม่มีใครอยากให้ปู่ตายหรอก ดูอย่างสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน จัดองครักษ์พิทักษ์ฉัน บริการช่วยเหลือทุกเที่ยวเมล์

๑๘๒๕ น. หลังจากตรวจหวยรัฐหวยราษฎร์ จนรู้เป็นที่แน่นอนว่าบวกหรือลบ  เหวี่ยงถุงโน้ตบุ๊คกับอุปกรณ์และเอกสาร ๒-๓ ชิ้น ขึ้นรถไฟฟ้าปลายทางคือสถานีบางซื่อนั่นเอง เมื่อถึงสถานีเดินข้ามถนนไปเข้าแถวเรียงคิวซื้อตั๋วต่อท้ายเกือบ ๒๐ คน เหตุเกิดมันต้องเกิด
“รถเที่ยวต่อไปเป็นขบวนรถ(รถแถวเมืองอิสาน) ท่านที่ต้องการไปกับขบวนรถเที่ยวนี้เที่ยวนี้โปรดจับจองซื้อตั๋วได้ครับ” โฆษกสถานีบางซื่อประกาศ
ที่นี้ละครับ ประชาชนที่รอคิวซื้อตั๋ววุ่นวายเป็นการใหญ่ เหตุเพราะมี ท่านผู้เกือบดี ๒ ท่าน ขอจองตั๋วล่วงหน้า ในการจองตั๋วเดินทางโดยรถไฟล่วงหน้า ท่านทั้งสองคิว ถามพนักงานขายตั๋ว มากกว่าถามประชาชนที่ไปขอใบเกิดซะอีก“
“รถเที่ยววันที่......มีที่นั่ง?” คำถามอย่างนี้จำเป็น
“เป็นรถอะไร?” ก็บอกอยู่โทนโธ่ว่า เป็นรถด่วนพิเศษปรับอากาศ
“มีที่นอน?”
“ราคา?”
“เตียงบนราคา?”
“เตียงล่างราคา?” และอีกหลายๆคำถาม
“คุณเดินทางวัน?” พนักงานรถไฟถาม
“วันศุกร์นี้”
“รอข้างๆนี้ก่อน”
รถไฟเที่ยวขึ้นอิสานกำลังเข้าเทียบสถานี ผมเห็นน้ำใจคนไทยวันนี้ ทุกคนยอมหลีกให้ผู้โดยสารที่รอคิวซื้อตั๋วแซงไปก่อน อดช่วยเหลือพวกเขาไม่ได้
“ไปไหนครับ ส่งเงินมาพอดีกับตั๋วนะครับ” เพียงไม่ถึง ๑๐ นาที คิวซื้อตั๋วที่ สถานีเรียบร้อย  ผมจึงได้ซื้อตั๋ว ใช้เวลาในการนี้ไม่ถึง ๑๐ วินาที
“ของคุณลุง ขบวนที่ ๑๓ ตู้ที่ ๗ เลขที่ ๑๔ เตียงล่าง ราคา ๘๓๘ บาทค่ะ”
จ่ายเงินเสร็จไม่ทันรับตั๋วรีบเดินออกจากตู้ขาย
“รับตั๋วด้วยค่ะ ขอบคุณที่ช่วยเหลือผู้โดยสารนะคะ” เรื่องคิวชำนาญเป็นพิเศษ

ตู้โดยสารที่ ๗ ติดกับตู้เสบียง นั่งบันทึกไดอารี่ งานที่ได้ทำไป รถไฟแล่นไปไม่เร็วนัก ตู้นี้มีแต่ฝรั่งอั้งม้อทั้งตู้ มีกระเหรี่ยงผมหงอกผู้เดียวที่เป็นผู้โดยสาร สอบถาม ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามกับผม ได้ความว่า พวกเขาๆเธอๆเหล่านั้นเป็นนักศึกษาระดับปริญญาเอก มหาวิทยาลัยชื่อดังในอเมริกา
“หลบหิมะ หนีพายุ”
“หนีเมียด้วย” หนุ่มนั่งอีกฝากเย้า

ผ่านสถานีอยุธยาเดินแวะไปหาตู้เสบียง โอ้โหนึกว่า บาร์เบียร์แถวซอยคาวบอยหรือพัทยา ลูกค้าทั้งกินทั้งดื่ม ทั้งเต้นกันสุดๆ การออกอาการเต้นรำ ทำกันอย่างมีจังหวะจะโคลน พร้อมเพรียงกัน สาวๆเป็นผู้นำ พนักงานตู้เสบียงเอาใจเปิดเพลงสากลให้เต้นอย่างสนุก
“ขอเพลงในจังหวะ ซัสซ่า” สาวหน้าตาชาวลาตินเดินมาขอเพลง ที่ผมยืนกินข้าวก่อนกินยาหน้าเคาร์เตอร์จ่ายอาหาร ดีเจคนไทยคือพนักงานในตู้เสบียงหยิบแผ่นซีดีให้เลือก หล่อนได้แต่ส่ายหน้า ผมจึงเสือกกะโหลกคว้าแผ่นของ “แม่มะลิลา บราซิเลี่ยน ณ ไทยแลนด์” ให้ ดีเจ เปิด พอเสียงเพลงในจังหวะนี้ดังเท่านั้นแหละครับ สาวๆหลายคนออกมาเต้นเป็นหมู่ ยื่นแขน แตะไหล่ ส่ายก้น หมุนวนซ้ายขวา ดูเข้าท่าดี เสียดายแบตเตอรี่ฮาบิทเสียก่อน กล้องถ่ายรูปปัญญาอ่อนจึงไม่ได้ทำงานตามหน้าที่

กินข้าวเสร็จยืนดูความสนุกของนักท่องเที่ยว ฟังเพลง ฝรั่ง ปนไทย ที่แซวกันไป “สากลปนสาเก” จนครบเวลาพยาธิร้องเรียกโอสถได้ รถไฟถึงสถานีลพบุรีและจอดพัก ผมกลับเข้าตู้ ๗ รถไฟบอยจัดปูที่นอนให้เรียบร้อย ทำธุระส่วนตัวเสร็จเข้านอน
“คืนวันนี้ถ้าพี่นอนหนุนหมอนน้อย ใจฯ” เสียงเพลงแห่งความอาลัยดังขึ้นใกล้ๆ เป็นของสาวไทยขึ้นจากสถานีลพบุรี บังเอิญหลุดคลิฟจากโน้ตบุ้คของหล่อน ทำให้สะท้อนใจ ขอระบายความในใจถึงเจ้าของเพลงสัก ๕ ตอน

http://www.osk101.com/webboard/showthread.php?t=1711

[softly_gun]

Tweet

[softly_gun]

Tweet

วันนี้ฟังเพลงไม่สนุก

     ห่างจากโรงพยาบาลไปหลายนัดจนปูมประวัติไข้หาไม่เจอเหตุด้วยงานรุมจนงอมพระลักษณ์
ครั้งสุดท้ายปูมหนาเป็นกิโล ยาวเหยียดเป็นกิโล ถูกส่งไปยังแผนก "โลหิตวิทยา" แล้วพระคุณพยาบาลท่าน
ส่งกลับมาที่ห้อง "ระบบประสาท" ห้องประสาทส่งกลับไปรังสี ผมไปตามที่ห้องรังสี ปูมเจ้ากรรมดันไปไหน
ไม่มีใครรู้
"คงต้องตรวจใหม่" เสียงนารีชุดสีขาวบอก
"?????????"
"ถ้าไม่เจอต้องนับ ๑ ใหม่"

เสียงเพลงจากจิตอาสามันอื้ออี้พิกลสำหรับวันนี้ คงต้องเขียนต่อวันพรุ่งแล้ว........

[softly_gun]

Tweet

ชมรมคนรักเสียงเพลง

     คุณปืนคะ มีโทรศัพท์ด่วนจาก ร.พ. เลขาหน้าห้องคนอื่นแจ้งขณะที่ผมเดินเข้า สำนักงาน
“ว่าไงบ้าง”
“ให้คุณปืน ติดต่อกลับห้อง....” ห้องนี้ไม่เคยมีอยู่ในสาระบบป่วยนี่หว่า
“แน่ใจ?” ถามย้ำนวลนาง
“หนูถามซ้ำและจดถูกต้อง”
“ขอบคุณครับ”

     หลังจากเข้าห้องพัก หมุนโทรศัพท์ไปยังโรงหมอ สอบถามสาระที่กรุณาติดต่อมา ปัจจัยสำคัญ หลังจากตอบคำถามบุคลากรผู้นั้น
“คุณเลิกสูบบุหรี่แล้ว?”
“กี่ปี?”
“มลพิษโรงงานในนิคมฯ”
“สิ่งแวดล้อม ชุมชนและส่วนตัว”
“เคยมีญาติป่วยเป็นวัณโรคปอด?”
ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ

     “โรงพยาบาลขอแสดงความยินดี ที่ท่านมีชีวิต อยู่มาจนทุกวันนี้” นั่นเป็นเหตุให้บินแน่บ จากลำปางสู่ กทม. ไอ้โรคพรรค์ยังว่าคือโรค ที.บี. หรือวัณโรคปอดนั่นเอง สงสัยอยู่ในใจ สถานที่ทำงานเอย ชีวิตส่วนตัวเอย สิ่งแวดล้อมเอย ล้วนไกลห่างจากโรคนี้ อีกประการ องค์การเกี่ยวกับสุขภาพ เคยประกาศว่า”วัณโรคหมดจากประเทศไทยแล้ว” ทำไมดันมาอยู่ที่ตัวเราอีก

     นั่งรอฟังสรุปไข้จนบ่ายคล้อย ดนตรี”จิตบำบัด” เลิกไปได้หลายยก สตรีในชุดขาว เชิญผมไปมุมห้องลับๆ พลางถอดแมสจากใบหน้า แล้วกล่าวว่า
“ขอโทษคุณลุงด้วยค่ะ” หล่อนกล่าวด้วยแววตาตระหนก
“ประวัติไข้คุณลุงมีรายงานอื่นแทรกอยู่ ที่สำคัญเป็นคนไข้ที่มีเชื้อ”วัณโรค”วาระที่ ๔ อยู่ในขั้นติดต่ออันตราย”

     ค่าเครื่องบิน สายการบินยาหอมประสาทแก้ว เข้าไป ๒ พันกว่าๆ ค่ารถค่าลา(ขี่ลงมาจากเหมือง) ค่าเสียเวลา อีกหลายบาท”ฉันเบิกกับใครได้?”
“วันนี้ X-RAY ปอดคุณลุงไว้ก่อนนะคะ”
“ประการสำคัญ อย่าบอกใครนะคะ”
“แสดงว่าวันนี้ผมไม่ต้องจ่ายค่าตรวจ” ผมหมายรวมฟิล์ม X-RAY
“หนูจ่ายให้ได้คะ” น้ำใจสตรีในชุดขาว นอกจาก มิสไนติงเกลแล้วยังมีหนูอีก ชมหล่อนก่อนวางเงินพันบาทไว้บนโต๊ะทำงานหล่อน เดินตัวปลิวผิวปากด้วยเพลง “ฝนเดือนหก” ฟังเพลงที่ไหนดี?
“ที่คาร์ฟูร์ บิกซี มีให้ฟัง ที่ดังกว่ายังยืดแข้งขาได้อีก” โชร์เฟอร์รถรับจ้างบอกกับผม
“ลองไปดู”

หมายเหตุ ไอ้จ่าป่ามันบอกว่าอารมณ์ผมตอนที่รู้ว่าเป็น ทีบี เป็นดังการ์ตูนในรูปที่โพสต์ไว้

[softly_gun]

Tweet

D.J.Maam

     รถยนต์รับจ้างคันนั้นดันส่งผมตรงคำว่าลองดู ติดบันใดห้างสรรพสินค้าค่อนข้างกลางกรุง ชื่อว่าบิกซี เป็นห้างหลายชั้น หลอกขายชาวบ้านตั้งแต่ เสือในครัวยันจรวดสำรวจอวกาศ เรียกว่ามีทุกอย่าง ถ้าไอ้จ่าป่ามาด้วยมันคงขอแจมสักน้อย
“ไม่มีอาหารโปรตีนเป็นๆ”
พวกพ่อค้าแม่ค้าคงไม่เอาสัตว์เป็นอาหารมาขายทั้งเป็นหลอกครับ จะมีก็แต่ญาติโกโหติกาไอ้จ่าบ้าคนเดียว
“สู้บ้านนอกไม่ได้” จ่าแสบโอ่
“ต้องการแกงเนื้อสักหม้อ ยังลงขันซื้อกันทั้งตัว”

     เดินดูทั่วทุกชั้น ที่หยุดดูนานหน่อยตรงแผงขายหนังสือใหม่แต่พิมพ์เก่า ลดราคาหลายกะตังค์อยู่น่าซื้อหาเก็บไว้ เมื่อ 40 กว่าปีร้านหนังสือยอดนิยมอยู่ที่สยามแสควร์(จำซอยไม่ได้) หนังสือตำรับตำรา หลายหน้ายก นวนิยายอ่านเสริมวิชา ผมกับพวกมานั่งอ่านกันวันละหลายๆหน้า อ่านหมดทุกเล่ม ไม่ต้องซื้อครับ ดี๋ยวนี้คนขายใช้วิธี แพ็คกิ้ง มีห่อหับทับด้วยหมุดเรียกว่าเปิดยากสักหน่อย แต่ไม่พ้นสายตา ลูกสาวผมกับลูกสาวจ่า ถือเป็น”เยนเนอเรชั่นตามกันมา” มือถือของพวกลิงแสมยิงหนังสือเกือบทุกหน้าถ้ามีรอยเปิดเพียงแต่น้อย หนังสือ 20 เล่มดูดเงินในกระเป๋าไป 400 บาทเท่านั้น ขอลดราคาหน่อย แม่ค้าตาสวยบอกว่าไม่ได้

     หนึ่งชั่วโมงกับการสำรวจสินค้า  ต้องหาอะไรรองท้องบ้างแล้ว ทุกห้างสรรพสินค้า มีที่รวมบรรดาสรรพอาหารหวานและคาว ตั้งเป็นศูนย์อาหาร ลายตาไปหมด เจ้าโน้นก็น่ารับประทาน เจ้านี้ก็น่าทาน สาวที่รับแลกคูปองก็น่าทาน น่าทานไปหมด
“ก๋วยจั๊บน้ำข้น” 35 บาท
“ข้าวเหนียวมะม่วง”30 บาท
“ชากระโดด” 25 บาท หนึ่งอิ่มเพียง 90 บาทเท่านั้น สายตาพบห้องหัวมุมห้องหนึ่งบริเวณศูนย์อาหารมีเสียงเพลงดังแว่วมา เป็นเพลงจีนนิยม ขับร้องโดยนักร้องสมัครเล่น ใบหน้า รูปทรง เครื่องแต่งกาย หล่อนร้องเพียง 2 เพลง เสร็จแล้ว ดีเจสาวประกาศเรียกหมายเลขอื่นต่อไป บนเวทีเล็กๆ มีจอมอนิเตอร์ ไมโครโฟน พร้อม มีป้ายติดไว้ว่า “ชมรมคนรักเสียงเพลง” ชมรมนี้มีความเป็นไปเป็นมาอย่างไร กิจกรรมมีอะไร ขอถามดีเจ “แหม่ม” ก่อนสักกระทู้ครับ

[softly_gun]

Tweet

     ผมได้รับเอกสารจากโรงหมอส่งทางไปรษณีย์ แจ้งว่า ...”ปอด เป็นปรกติ ทั้งซ้ายขวา” ที่ไม่ปรกติ คือที่ส่งมาด้วยซิครับ คุณไนติงเกล ดันส่ง บิลมาให้ปึกหนึ่ง พร้อมทั้งแนบคำเขียนน่ารักๆว่า
“ขอบพระคุณมากค่ะ หนูคืนให้” ไอ้เงินหนึ่งพันบาทวางบนโต๊ะหล่อนพร้อมหนังสือทับไว้ หล่อนรู้ได้อย่างไรว่าเป็นของผม ส่วนที่ส่งคืนมาไม่ใช่เงินสดนะครับ เป็นเช็คไปรษณีย์ครับ ไปรษณีย์ที่หล่อนใช้บริการแค่เดิน 2 ก้าวถึง แต่ของผมนะครับเกือบ 2 กิโลเมตร ครับ อีกอย่างตอนรอคิวยากพอกับไปตรวจรักษาโรงหมอของหนู

     ดีใจได้ตั้งสองนาน ปอดทั้งคู่อยู่คู่กับร่างกายพิการของนายปืนต่อไป  ได้ฉลองปอดไร้ ทีบี กับห้อง ชมรมคนรักเสียงเพลง ที่ห้างสรรพสินค้าโลตัส ชั้นใต้ดิน เมื่อบ่ายวันเสาร์ ผมทำท้องให้ว่าง
“ไปหาอะไรรองท้อง” ผมบอกไอ้จ่าบ้ากอล์ฟ
“ที่ไหน” จ่าแสบถามพร้อมขยับท่าทางตีกอล์ฟ
“โลตัสโว้ย”
“ใกล้ๆมีเยอะแยะ ทำไมดันไปโลตัส” สงสัยของมัน
“กูชอบของกูปะไร”
“ผมไปส่งปู่ก่อนไปสนามไดร้ว์”
“ไม่ต้องโว้ย” ผมไม่ชวนจ่าไปด้วยเพราะเห็นว่ามันมีภาระกับเพื่อนร่วมก๊วนพรุ่งนี้ หลุมละ 100 บาท จำเป็นต้องซ้อมให้ดี

     รถยนต์ประจำทางชั้นดีหน้ารถเขียนว่า”บริการฟรีสำหรับประชาชน” คงได้แค่เขียนไว้โชว์หน้ารถเท่านั้น
“ทุกอย่างดีหมด ไม่ดีอย่างเดียวคือรถ” แอ้ดรถแต่งตัวโก้บอกกับผม
ครึ่งชั่วโมงสำหรับระยะทาง 6 ป้าย ถึงห้องแอร์เย็นพอดีที่นั่น คุณหลานแหม่มเป็นตำแหน่งทุกอย่างที่ห้องร้องเล่นเต้นระบำนี่ ปราดเข้ามาสวัสดี
“เชิญค่ะ” พาผมเดินไปที่โต๊ะด้านหลัง ผมได้ฟังเสียงเพลงเก่าขับร้องโดยคนแก่บนเวทีขนาดเล็ก หน้าเวทีจัดเป็นฟลอร์สำหรับลีลาศ มี ส.ว. 2 คู่ออกไปขยับแข้งขา ดูเข้ากับบรรยากาศ
“เปิดให้บริการ เที่ยงวันยันสามทุ่ม” ผู้จัดการแหม่มบอก
“ไม่ได้เป็นสมาชิกชมรมฯ”
“ใช้บริการได้ค่ะ”
“เครื่องดื่มมีบริการ ราคาตั้งแต่ขวดละ 10 บาท จนถึง 70 บาท”
“เครื่องดื่มเป็นแก้ว น้ำหวาน กาแฟร้อน 10 บาทเท่านั้นเอง”
“อาหารเครื่องดื่มซื้อจากศูนย์อาหารนำเข้ามารับประทานในนี้ได้ค่ะ”
“น้ำแดง 1 แก้ว น้ำเปล่า 1 ขวด” ผมสั่งกับเธอ
“รอสักครู่นะคะ” หล่อนคนชื่อแหม่ม เดินไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อเป็น ดี.เจ เปิดเพลงให้ลูกค้าตามคิว พอเสร็จจากเปิดเพลง หล่อนไปที่บาร์เป็นบาร์เทนดี้ ปรุงเครื่องดื่ม เสร็จแล้วยังเป็นบริเกินเดินเสริฟให้กับผม 
คิดถึงนิยายเรื่องยาว “Cheaper by the dozen” ที่คุณเนื่องน้อย ศรัทธาแปล ไว้ได้อ่านหลายครั้ง
“แหม่ม ร้องเพลงคู่กับลุงเพลง” ตอนนี้หล่อนมีหน้าที่นักร้อง ที่แขกอาวุโสเรียกหา
“เต้นรำกับผมเพลง” ผมชวนหล่อน พลางคิดถึงลูกสาวนาย กิลเบิร์ท ผู้เขียนทฤษฎีเกินมนุษย์

[softly_gun]

Tweet

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=tIZJnhN-3hw" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=tIZJnhN-3hw</a>
La Bacelona

     “เบสิคในมหา’ลัย ประสบการณ์ต่อไป หาเอาเอง” ทนายอู้ด(สนง.หม่อมพี่)บอกไว้เมื่อคราวไปขวนฝาหาความชำนาญ ที่บาร์ฝั่งฝากถนนหลายปีแล้ว คุณหลานคนดีเผ่าพันธุ์นายกิลเบิร์ทออกนำหน้าคู่เต้นเช่นผม คงจะมองเห็นเป็นตาแก่ผมหงอกหัวล้านมะงุมมะงาหราน่าสมเภทมาขอเต้นกับหล่อน เท้าหล่อนเคลื่อนที่ก่อนที่ผมจะนำ จังหวะดนตรีที่บ่งบอกการลงเท้า หล่อนก้าวได้ทะมัดทะแมงไม่ขัดไม่เขิน สะเต็ป 6 ก้าวในจังหวะบีกิน หมายถึงก้าวหน้า 3 ก้าว และถอยหลัง 3 ก้าว วันนี้เป็นชายแก่ผูหัดเต้นรำ โดนหล่อน ดีเจแหม่ม ยำจนเละเป็นโจ้ก
“ก้าวยาวๆซิคะ” หล่อนดุ
“หมุนซ้ายแล้วขวาซิคะ” หล่อนเย่อ
“หันหน้าไปซ้าย ขวา กลับหลัง” หล่อนดัน
“พอแล้วค่ะ” หล่อนขอตัวไปทำหน้าที่ดีเจ ผิดกับผมต้องงงในชะตาชีวิต เพราะถูกสาวน้อย
ตัวนิดมาลิขิตการเต้น ปล่อยไปก่อนเถิดอินางน้อง สักวันหนึ่งนะจะต้องทำให้เห็น

“ป๊า ขอค่าขนมด้วย” เสียงลูกสาวคนสุดท้องก้องในสมอง
“เอาไปพันหนึ่ง แต่งเอ็งต้องไปเต้นรำให้คนอื่นดูสัก 3 เพลง”
“ที่ไหน กับใคร ดนตรีอะไร” ไอ้ลิงถาม
“บิ้กซี แผ่นซีดี มีป๊าเป็นคู่”
“ไม่ไปหรอกถ้าป๊าเต้นกับหนู”
“ป๊าจะสอนสมาชิกด้วยของจริง”
“แล้วตอนจ่ายเงินจ่ายจริงรึเปล่า” ผมไม่ตอบคำถาม และไม่รอฟังคำตอบจากลิงเสมเชื้อไม่หางแถวแม่มันสักนิด คุณลองทายดูซิว่า
ลูกสาวผมไปด้วยกันในวันนัดหรือไม่ ให้ท่านทายดู(ไม่ต้องไปรษณียบัตรมานะครับ ไม่มีใครช่วยคัดเลือก)

[softly_gun]

Tweet

ลุงพิศชีวิตน่าสนเท่ห์

ลุงผู้สันทัดวงการเพลงกล่าวว่า
“คุณปืน ยารักษาโรคเสื่อมของสมองคือการร้องเพลง” ลุงท่านนี้พูดกับผม ที่ชมรมคนรักเสียงเพลงในวันหยุดสุดสัปดาห์เดือนที่ผ่านมา

ลุงพิศ มีชีวิตน่าสนเท่ห์ และมหัศจรรย์ น่าสนเทห์ คือร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำท่านผ่านไปและได้อยู่อาศัยแบบเรียกว่าคุยได้ ย่านเอเซียไมเนอร์ภาษาอาราบิคใช้ซื้อสินค้าจนเมื่อย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย สิงค์โปร์ ภาษาอังกฤษ จีนแขก จีนกลาง กระทั่งเขมร ลาว จีบสาวได้เพราะภาษาดี อีกประการงานในหน้าที่ เป็นหัวหน้าช่าง บริษัท รถยนต์โก้ของเยอรมัน มีสาขาไปทั่วโลก ผมรู้จักท่าน ณ ชมรมฯ พยายามฟื้นฟูความจำว่ารู้จักกันที่ไหน
“บริษัทที่ผมทำงานอยู่ถนนราชดำเนิน ย่านห้องอาหารและบาร์” ลุงกล่าว
“สามสี่สิบปีที่แล้ว เลิกงานปั้บ ที่สถิตย์ของผมอยู่ที่ ร้านไก่ย่าง ลาบ น้ำตก พอร่างกายเริ่มเมา เข้าบาร์ทุกที่ สีดาเอย โลลิต้า อเล็กซานด้า เป็นขาประจำเที่ยว เรียกว่าที่ไหนมีลีลาศผมเป็นต้องไปวาดลวดลายทั้งนั้น”

ลุงพิศ วาดลวดลายการร้องเพลงด้วยลูกคอสุดยอด เพลงที่ชำนาญมาก เป็นของคุณชรินทร์ นันทนาคร โดยเฉพาะเพลงเก่าขึ้นอินโทรมาเป็นร้องได้ทุกเพลง ส่วนเพลงที่ถ่ายรูปไว้ได้ คือ “สายชลแม่กลอง สวยอย่างละอองน้ำตก ฯลฯ” ท่านร้องจบอย่างสมบูรณ์เพียงแต่น้ำเสียงชราภาพไปตามวัย

“คุณปืนผมผ่าตัดสมองหลายหน”
ชีวิตสุดมหัศจรรย์เป็นอย่างไร ไว้ตอนหน้าครับ สาบานว่าเป็นภาพถ่ายของท่านที่โพสน์