เชิญระบายปัญหาครอบครัว ชีวิต รัก ส่วนตัวต่างๆ ครับ

[sirithon]

Tweet

ขอบคุณที่มีหน้ากระดานหนึ่งหน้าให้ดิฉันได้ระบายความในใจของดิฉันลงไป ฉันไม่รู้ว่าจะมีผู้หญิงที่โง่อย่างดิฉันอยู่ในโลกนี้อีกหรอมั้ย ฉันเป็นสะใภ้ในครอบครัวกงศี (กงศี หมายถึง ครอบครัวใหญ่ มีพ่อ แม่ พี่น้อง ครบถ้วน) ก่อนหน้าที่จะแต่งงานกับสามีก็เคยบอกเค้าไปแล้ว แต่งแล้วขอแยกอยู่เป็นส่วนตัวได้มั้ย สามีบอกว่า ได้แต่ต้องอยู่ไปก่อน 1 ปีน่ะถึงจะแยกตัวได้ ดิฉันก็ตกลง แต่จนถึงปานนี้ดิฉันอยู่ที่นี้มา 12 ปีแล้วสามีก็ยังไม่คิดจะแยก เค้าพูดตลอดว่า ถ้าเราแยกไปใครจะอยู่กับแกล่ะ จนสุดท้ายก็ต้องอยู่ไปเรื่อยๆ แต่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันกับเค้าจนกระทั้งมีลูกด้วยกัน 3 คน เหมือนดิฉันเลี้ยงลูกเองตามลำพังเวลาไปไหน สามีก็ชวนแต่แม่เค้าทุกครั้ง แต่พูดถึงตามหลักคุณธรรมก็ถือว่า เค้าเป็นคนดีคนนึงที่รักพ่อแม่ แต่ในด้านชีวิตครอบครัวคงไม่ใช่ เพราะดิฉันอยากจะพูดกับเค้าสักคำว่า คุณยังมีผู้หญิงอีกคนนึงที่คุณต้องดูแลเหมือนกัน ณ ตอนนี้ ไม่ใช่มีแต่แม่คุณคนเดียว คุณเอาฉันไปวางไว้ส่วนไหนของหัวใจคุณหรอ คุณรู้มั้ย ฉันแอบอิจฉา สะใภ้คนที่ 2 อยู่มากๆเลยค่ะ ทุกวันนี้เค้าไม่ต้องทำงานอะไรก็มีเงินใช้จากสามีซึ่งให้เป็นเดือนๆ ได้อยู่บ้านใหม่หลังใหญ่ซึ่งสามีเค้าซื้อโดยใช้เงินกงศีนี้ซื้อให้อยู่ เค้ามีรถขับซึ่งสามีเค้ายกให้เค้าขับส่วนตัวโดยเงินกงศี พูดง่ายๆว่าเค้ามีพร้อมไปหมด แต่ฉันทั้งๆที่ อยู่บ้านกงศี ซึ่งดูแลพ่อแม่เค้าแทบจะไม่ได้อะไรเลย ฉันต้องทำงานถึงจะได้เงินมาใช้จ่ายให้ลูกสามีไม่คิดที่จะหยิบยื่นให้เลย ไม่ทำงานไม่มีกิน ประมาณนั้น บ้านก็อยู่กับครอบครัวใหญ่ ส่วนรถอยากจะขับรถไปหาพ่อแม่ตัวเองก็ต้องยืมรถน้องอีกคนของสามีไปใช้ สรุปแล้วไม่มีอะไรเป็นของตัวเองสักอย่าง เพื่อนๆคงสงสัยว่าทำไม ถึงไม่บอกกับสามีไป ดิฉันเองอาจจะรักเค้ามากไปมั่งคือไม่อยากให้เค้าคิดมาก แต่ตัวเองต้องคอยแบกรับความเจ็บช้ำไว้เอง แต่จุดประสงค์หลักคือไม่อยากทะเลาะกันให้ลูกๆๆเห็นน่ะค่ะ และถ้าคิดในแง่ร้ายหน่อยอาจต้องแยกกัน ก็สงสารลูก ผู้หญิงน่ะค่ะ มีเรื่องคิดหลายอย่างไม่เหมือนผู้ชายค่ะ 

[เสลา]

Tweet

ขออนุญาตย้ายกระทู้ไปไว้ กับหัวข้อ ปัญหา ครอบครัว ชีวิตที่ห้อง ระเบียงรมณีย์นะคะ

[เสลา]

Tweet

ปัญหาของคุณคล้ายๆ กับของคุณ kidmakk
http://www.arunsawat.com/board/index.php?topic=12212.0

ทั้งคุณ และคุณ คิดมาก (kidmakk) เป็นคนที่อดทนมากๆ
การที่แต่งงานแล้ว รักและ อดทนเพื่อสามี เพื่อลูก เป็นเรื่องที่ดี
แต่ทุกเรื่องราวสมควรที่จะมีลิมิท หรือขอบเขตของมัน
เพราะทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง
ถ้าทุกคนทำหน้าที่ของตัวเอง ได้เหมาะสม ก็คงจะไม่มีปัญหา

ที่มีปัญหา ก็อาจเพราะ...คนบางคน เช่นคุณ ทำหน้าที่ ภรรยา  ทำหน้าทีสะไภ้ที่ดี
แต่ไม่ทราบว่า คนอื่นๆในครอบครัว ได้ทำหน้าที่ของเขาหรือไม่

ขอบเขตของความอดทน ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่า ควรจะถึงจุดสิ้นสุดเมื่อใด
เพราะคนที่รู้ดีที่สุดคือตัวคุณเอง

ลองเข้าไปอ่านเรื่องสั้นในอรุณสวัสดิ์ เรื่องนี้ดูสิคะ  -->> http://www.arunsawat.com/board/index.php?topic=12209.msg97191;topicseen#new

[หิรัญญิการ์]

Tweet

lสวัสดีค่ะป้า
สวัสดีค่ะคุณ kidmakk คุณ sirithon
การกล้าที่จะเดินไปโดยไม่หวั่นอันใด
คิดว่าเดินไปข้างหน้าแล้ว...ทุกข์้น้อยลง
เดินไปเถอะค่ะ...
ขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่าน

[เสลา]

Tweet

สวัสดีค่ะญิการ์
ดีใจที่เห็นญิการ์เข้าอรุณสวัสดิ์  ได้พักบ้างหรือยัง
ได้ปิดเทอม หลายวันไหม

[kookkai31]

Tweet

อยากระบายและขอคำปรึกษา   
   ตอนนี้คบกับแฟนอยู่ แฟนอ่อนกว่า 3 ปี  ตอนที่กำลังคบกันเขาพาเราไปรู้จักกับครอบครัว  และให้เราลองอยู่กับครอบครัวของเขา  เขามีพี่น้อง 3 คน  เขาเป็นคนกลาง   แรกๆที่เราอยู่บ้านเขา  ต้องรับผิดชอบทั้งบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกับข้าว  ซักผ้า  ต่างๆ  (งานแม่บ้าน)  แต่อยู่มาวันหนึ่ง น้องสุดท้องพาแฟนเข้าบ้าน  ไม่ทำอะไร  อยู่เหมือนคุณนาย   เรางานก็ทำแถมยังหาเงินส่งแฟนเรียน  แล้วยังต้องมาทำให้พวกไม่ทำอะไรอีก  ท้อแท้  เลยมีปากเสียงกับน้องสุดท้อง  บังเกิดแม่เจ้า  นังคุณแม่มันโกรธเรามาก  ขั้นเกลียด  เลยต้องย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ อีหลัง หลังจากนั้นไม่นานเมียน้องสุดท้องก็ท้อง  อีนังแม่พะเน้าพะนอ  ทุกอย่าง  จากที่เกลียดมันเหมือนไส้เดือนกิ้งกือ  หน้ามือเป็นหลังตีน  อยู่บ้านคนอื่น  ต้องอดทน ตามใจอีนังแม่มันจะด่าอะไร  แฟนเราก็ไม่เคยบ่นหรือพูดอะไรสักคำ  พอเรารู้เรื่องก็มีปัญหา  ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน  รู้สึกท้อแท้   พอแฟนเรียนจบ    ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน  เกิดสงสารแม่มันขึ้นมาอีก   ทั้งๆที่แม่มันด่าเรา   แต่แม่พูดอะไรก็เห็นดีไปหมด   ค่าที่ส่งเสีย  ดูแลอยูเหมือนราชา  วันหนึ่งกลับต้องกลายมาเป็นหมา  แล้วไม่มีใครถามถึงสักคำ  ว่าเป็นยังไง  แค่เวลาทางเขาเดือดร้อน  ให้พ่อสามีออกรับหน้า  ยืมเงินหน่อยลูก  พอได้ไปก็ทำมาพูดดี  ลูกตัวเองแท้ๆ ยังส่งเรียนไม่ได้  เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ซื้อให้ แม้แต่กางเกงใน  ยังมาพูดว่าลูกเขาอยู่กับเราลำบาก  เหนี่อย ทำแต่งาน   แต่ทีเงินอยากได้ของลูกแต่ไม่นึกว่าที่ลูกมันจ่าย เงินเมียมัน  มันอยู่ได้กับเกาะเมียกิน  ทุกวันนี้อยู่กันอย่างไม่สบายใจ  มันต้องฟังแม่และทำตามที่แม่มันสั่งทุกอย่าง   หางานทำก็ไม่  คงคิดว่าถ้ามันยังหันไปหาแม่ก็คงต้องเลิกกับมัน  เพราะถ้าอยู่กันไปมีปัญหาแน่  ยิ่งตอนนี้เขาได้หลานสาวสมใจแล้ว  คงถวายหัวเลยมั้ง  แม่ผัวขี้ข้าลูกสะใภ้   ทำตัวเหมือนคุณหยิงคุณนาย แต่จนไม่มีจะกิน  ที่อยู่ได้ทุกวันนี้เงินเมียลูกคนกลางจุนเจือหรอก  ไปวันแรกๆ  ซักฟ้าต้องซักมือนะขอโทษ  แล้วปากแม่ผัวที่ 1  ในย่าน......   ทำเหมือนตัวเองมีสมบัติ  แต่ที่จริงแล้วมีแต่หนี้สิน   ตอนลูกเลือกทหาร  บอกเราว่าเขาแม่ผัวกับพ่อผัวหมดไปคนละ 1,500  บาท  ที่พูดอยากให้เราจ่ายให้หรอ   ที่ลูกเรียนจบมายังไม่สนใจเลย  บางวันลูกไปโรงเรียนไม่มีเงินให้ลูกสักบาท  ตัวเองมานั่งทำงานก่อสร้าง  แต่ก็ผิดที่แฟนเราไม่รู้จักแก้ปัญหา 

[Jalek]

Tweet

 คุณระบายคะขอเรียกชื่อนี้นะปัญหาของคุณดิฉัน(อยาก...หน้า)ไม่ทราบว่าคุณจะรักแฟนคุณมากไปกว่าตัวคุณทำไมดิฉันเองก็มีสามีแต่ถ้าให้รักและทุ่มเทขนาดนั้นไม่รู้จะมีสามีไปทำไมให้เปลืองตัวและใจขนาดน้ันอยู่คนเดียวป่านนี้ลัลล้าไปถึงไหนแล้วไม่เคยดูตัวอย่างคนอื่นบ้างเลยหรือคะส่งเรียนเสร็จถีบหัวส่งปนเเปรอจนหมดเนื้อหมดตัวก็ถีบตกบ้านถ้าจะมีสามีแล้วต้องเป็นแบบคุณชาตินี้ฉันขอภาวนาให้ผู้หญิงพวกน้ันอย่าได้ทำตัวเป็นนางฟ้าผู้แสนอย่างคุณเป็นอันขาดเพราะชาตินี้คงต้องตกนรกไม่ได้ผุดได้เกิดแน่และอาจถูกเรียกเหมือนตัวท่ีถูกเลี้ยงในทุ่งหญ้าโอมายก๊อด

[หิรัญญิการ์]

Tweet

สวัสดีค่ะญิการ์
ดีใจที่เห็นญิการ์เข้าอรุณสวัสดิ์  ได้พักบ้างหรือยัง
ได้ปิดเทอม หลายวันไหม

สวัสดีค่ะป้า
ขอโทษค่ะ
ญิการ์เพิ่งเห็นข้อความป้าในกระทู้นี้
เปิดเทอม 14 พฤษภาค่ะ
ตอนนี้ก็อยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหนเลย
เพราะต้องดูแลพ่อค่ะ 

[เสลา]

Tweet

สวัสดีค่ะ ญิการ์

อาทิตย์หน้า (ต้นพฤษภา) ป้ามีงานสำคัญ ต้องเดินทาง
อาจไม่ได้เข้าเว็บยาว เป็นอาทิตย์
ฝากญิการ์ และเพื่อนๆชาวอรุณสวัสดิ์ ดูแลบ้านด้วยนะ

[Rin06]

Tweet

สวัสดีบ้านที่อบอุ่น rin เองค่ะ แวะเข้ามาบ่อยๆแต่ไม่ได้คุย เห็นคุณป้าเสลา คุณญิการ์มาตอบปัญหาให้เพื่อนๆ ก้อบอุ่นใจค่ะ นานแล้วที่รินอยู่แบบวันนี้ทำดีคิดว่าทำดีวันนี้ พรุ่งนี้ก้จะดีตามมาเอง อนาคตก้คือวันพรุ่งนี้ การทำดีของรินคือ ทำในสิ่งที่รินมีความสุข และไม่ทำให้ใครเดือนร้อนค่ะ ก้นะไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ก้ไม่เป็นไรค่ะเพราะตอนนี้รักตัวเองให้มาก ก็เลยพยายามไม่สนใจใครเท่าไร  รักมาก ก็ทุกข์มาก ถ้าเราไม่รัก เราก็จะไม่ทุกข์ ค่ะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขนะคะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ทุกท่านผ่านพ้นปัญหาทั้งปวงค่ะ

[เสลา]

Tweet

สวัสดีค่ะคุณ ริน
ความสุข ความทุกข์ ขึ้นอยู่ที่ใจเราจะ "เลือก" รับมา
ถ้าเราปิด-เปิดสวิชต์ใจเราได้ก็ดีนะ..

พอความทุกข์มา รีบปิดสวิชต์ใจ ทำเป็นไม่รับรู้เสีย
คอยเปิดรับแต่ความสุขได้ ก็คงจะดีทีเดียวนะ คุณริน 

[JAN12]

Tweet

เรื่องมีอยู่ว่า ...แจนได้แต่งงานและมีลูกแล้ว 2 คน   ก่อนจะมีลูก   แจนกับแฟนไม่มีปัญหาอะไรกันเลยร่วมทุกข์ร่วมสุข กันมาอดทนทุกข์อย่างเพื่อหวังว่าสักวันมันจะดีขึ้นมา  แต่ก่อน แจนจะเป็นคนทำงานบ้านเองทุกอย่างเลย แฟนไม่เคยได้ช่วยเลย   แต่พอมามีลูก 2 คน แจนดูแลลูกเอง  ทั้งทำงานบ้าน แต่มาตอนนี้ เงินไม่พอใช้แม่ สามีไม่เคยช่วยแล้ว  ยังเกลียดลูกสะใภ้หาเรื่องว่าด่าแม้กระทั่งหลานยังไม่มาสนใจดูแลเท่าที่ควรไม่เคยมาช่วยเลี้ยง  แจนต้องไปทำงานนอกบ้าน  ไปทำ งาน  6 โมงเช้าทุกวันเลิก 16.00 บ้าง  18.00 บ้างวันที่ต้องทำโอที  แต่กลับมาบ้าน มาดูแลลูกต่อ คอยป้อนเข้าอาบน้ำแต่งตัวเอานอน   ลูกชายอายุ  4ขวบ กับ  1ขวบ 6 เดือน เหนื่อยมากเลยคะแต่ล่ะวัน   แต่คนเป็นสามี ไม่ค่อยได้ช่วยอะไรเลย จริงๆแม้กระทั่งงานบ้านเช่นล้างจาน เก็บกวาดบ้าน   แจนอยากจะเลิกกับเค้ามากถึงมากที่สุด  แต่ติดตรงที่ สงสารลูกกลัวเค้าเป็นกำพร้า  กลัวลูก  2 คน  จะต้องแยกกันเพราะพ่อแม่เลิกกัน แล้ว พ่อเค้าจะดูแลลูกแบบไหนล่ะ กลัวไปหมดทุถกอย่าง    เลยบอกตัวเองว่าต้องอดทน  แต่  ทนเพื่อลูกเท่านั้น    ใครมีทางออกให้แจนช่วยแนะนำด้วยคะ  คิดว่าสงสารคุณแม่คนเก่งด้วยนะคะ

[หิรัญญิการ์]

Tweet

สวัสดีค่ะคุณแจน
ข้อมูลคุณไม่ชัดเจนนักเช่น..สามีทำงานหรือเปล่า
ใครดูแลลูกเมื่อคุณไปทำงาน
แม่สามีเกลียดคุณเพราะอะไร
อ่านแล้วก็งง งง
คุณบอกว่าไม่มาช่วยดูแลหลานเ่ท่าที่ควร
แสดงว่า่มาดูแลบ้าง
ทุกอย่างมันมีสาเหตุทั้งนั้น
คุณเคยทำงานบ้านเอง
เมื่อออกไปทำงานนอกบ้านจึงรู้สึกเหนื่อยและเบื่อหน่าย
กับการต้องมาดูแลบ้าน
ลองคุยกันกับสามี มองทุกอย่างให้กว้างขึ้น
คุณยังรักสามีอยู่มั๊ย ยังอยากที่จะใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขาอีกมั๊ย
ที่จริงแล้ว..ปัญหาคุณไม่ถึงกับต้องแยกทางกัน
ใช้สติไตร่ตรองให้ดี..เพื่อแก้ปัญหาโดยหันหน้าคุยกัน
เพื่อครอบครัวที่อบอุ่นของคุณ
มีผู้คนมากมายที่พบปัญหามากกว่าคุณ และเขาเหล่านั้นก็ผ่านปัญหาไปได้
ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

[Rin06]

Tweet

  สวัสดีคุณป้าเสลา และคุณญิกาณ์ รวมทั้งเพื่อนๆค่ะ รินเองค่ะ พอดีวันนี้ได้โอกาสเข้ามาบ้านที่อบอุ่นของเรา ก้รู้สึกดีค่ะ มันอบอุ่นใจดี คิดถึงทุกคนด่ะ เวลาผ่านไปเร็วมากนะ หากคิดถึงตอนเราทุกข์ใจ วันเวลามันช้ามาก ทุกมาก แต่ละวินาทีแทบขาดใจ แต่พอสักพักได้กาลเวลารักษาใจ เรากลับเข้มแข็งขึ้นมากมาย หันกลับไปดูเรื่องของเรา มันแบบ ทำไมนะ เราถึงได้ทุกมากมาย คนเราจะเอาแน่อะไรกับวัฎจักรของคน มีวงจรชีวิตเดี๊ยวนี้ก้คง 74 ปีได้ แป๊บๆเราก้ผ่าน14จนขี้นมา24-34-44-54-64-74 หมดอายุไขพอดี หรืออาจไม่ถึง เหมือนเพลงหนึ่งที่บอกว่า คนเราจะมีพรุ่งนี้ได้อีกกี่วัน เวลามีเหลือกันเท่าไร คนเราจะมีลมหายใจอีกกี่ครั้ง ยังไม่รู้ ซึ่งคือเรื่องจริงที่เราต้องหันมามองใหม่ ชีวิตมันเป็นของเรา อะไรที่ทุกเราก้ทำลืมๆ บ้าง อะไรที่ทำแล้วทุกน้อยลง ก้ทำไป ทุกมากไปก้อย่าไปสน หาอะไรทำให้ยุ่งๆ ก้จะลืม  ไปเองค่ะ ไว้วันไหนรินมีโอกาสจะเข้ามาเล่าชีวิตตัวเองนับจากวันที่ทุกมากมายค่ะ แต่วันนี้ รินผ่านจุดนั้นมาแล้วและตอนนี้ ชีวิตก้ปกติสุขดีค่ะ ขอให้ทุกๆคนมีความสุขค่ะ ขอให้ผ่านวิกฤติอันเลวร้ายได้นะคะเป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ คิดถึงคุณ BB Min คิดถึงคุณdekdee ขอบคุณที่แนะนำด้วยค่ะ ขอให้มีความสุขนะค่ะ ขอบคุณทุกๆคนค่ะ 

[เสลา]

Tweet

สวัสดีค่ะคุณ Rin06
ดีใจและขอบคุณที่แวะเข้ามาส่งเสียงทักทาย
เพราะทำให้ป้าและ เพื่อนๆ ที่เหมือนจะนั่งพึมพัมกันอยู่ไม่กี่คนในบ้านอรุณสวัสดิ์แห่งนี้
ไม่รู้สึกว่าเหงาเกินไปนัก
เข้ามาโพสต์ อะไรๆ กันหน่อย อย่าอ่านเงียบๆอย่างเดียวเลย
เพราะบ่อยครั้งที่ทำให้ป้ารู้สึกท้อ..ไม่ค่อยมั่นใจว่า บ้านหลังนี้ จะยังมีสมาชิกสนใจอยู่ไหมหนอ

ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ..แผล็บเดียวก็จะได้ใช้ พอศอ ใหม่อีกละ..

อยากฝากถึงคุณ Rin06  และหลายๆท่านที่ ได้แวะเวียนเข้ามาในกระทู้นี้...ว่า...

...อย่าทุ่มเทให้ความสำคัญผู้อื่นจนลืมรักตัวเอง...
เพราะตัวเราก็สำคัญยิ่ง หาความสุขใส่ตัว...ดูแลสุขภาพ เสื้อผ้า หน้าผมให้ใสปิ๊งบ้าง
แล้วจะได้สดชื่น กระปรี้กระเปร่า มั่นใจในตัวเอง...
ท่องให้ขึ้นใจ ไม่ว่าหญิงหรือชาย...ต้องรักและภูมิใจในตัวเองให้ได้...แล้วคนอื่นก็จะเห็นค่าเรา
...แต่ถ้าเราแจ่ม..เท่.ดี..ขนาดนี้แล้ว เขายังเฉย...
ให้เวลานานพอสมควรแล้ว..ต่อเวลานอกให้ก็แล้ว (หลายครั้งด้วย)
ก็น่าจะลองสำรวจเส้นทางหนี ทีไล่ไว้บ้างก็ดี
อย่าทำลายชีวิตเราทั้งชีวิตให้ช้ำตรม
จมอยู่ในวังวนแห่งความหม่นหมอง...น่าเสียดาย..
เราเกิดมาครั้งเดียว ไม่รู้ว่าจะไปแก้ตัว หรือฝากความหวังไว้กับชาติหน้าได้จริงหรือไม่

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ต้องพิจารณาปัญหาให้ดี ลองแก้ดูก่อน
เพราะอาจมีชีวิตอื่นที่เราต้องรับผิดชอบ ซึ่งต้องคิดเผื่อให้ถี่ถ้วน

สำนวนโกวเล้ง นักเขียนนิยายจีนกำลังภายใน บอกไว้ว่า

ไม่ว่าเป็นวิกาลเหน็บหนาวยาวนานปานใด ต้องมีเวลาฟ้าสางสว่าง..



ขอให้โชคดีทุกๆท่าน รวมทั้งข้าพเจ้าเอง   

[หิรัญญิการ์]

Tweet

สวัสดีค่ะป้า สวัสดีค่ะคุณริน
ดีใจมากมายที่ทราบว่าคุณรินมีความสุขกับชีวิต
ญิการ์ขอยกมือสนับสนุนข้อคิดของป้าค่ะ
"ไม่ว่าเป็นวิกาลเหน็บหนาวยาวนานปานใด ต้องมีเวลาฟ้าสางสว่าง"
ญิการ์คิดว่าถ้าเราเคยล้มเราจะรู้จักชีวิตมากขึ้น
ในวัย 50 ของญิการ์ในวันนี้...
จึงมีความสุขอยู่กับลูกสองคน
ขออวยพรทุกคนที่พบปัญหาชีวิต
ขอให้ผ่านพ้นไปโดยเร็ววันเช่นกันค่ัะ

[เสลา]

Tweet

เนื่องในวันครบรอบวันเกิดของ 'ญิการ์ และเจ้านาง
ป้าขออวยพรให้ มีความสุขกาย สบายใจ ได้พบแต่สิ่งดีๆ สวยงามในชีวิตตลอดไป

[Rin06]

Tweet

<a href="http://glitter.kapook.com?sid=a56f65012d027b468f4f2dbdeaa56606" target="_blank"><img src="http://i.kapook.com/glitter/2010/th/10/T151010_11C.gif" border="0" alt="คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ..." title="คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ..."></a>

[Rin06]

Tweet

 คุณหิรัญญิการ์คะขออวยพรวันเกิดย้อนหลังนะคะ ขอให้มีความสุข คิดหวังสิ่งใดขอให้สมปรารถนา ขอให้สุขภาพแข็งแรงค่ะ พอดีว่ารินทำรูปไม่เป็นอ่ะค่ะ เลยออกมาแบบอันบนจะลบก้ไม่ได้ อายจัง   

[Rin06]

Tweet

สวัสดีคุณป้าเสลาค่ะ คุณญิการ์ด้วยค่ะ ขอขอบคุณข้อคิดดีๆที่คุณป้าฝากมา รินจะจดจำไว้ค่ะ สำหรับรินเองตอนนี้เข้มแข็งทั้งกายและใจค่ะ และก็หาสิ่งกระตุ้นพลังมาช่วยตัวเองตลอดไม่ว่าจะเป็นข้อคิด แนวทางการใช้ชีวิต คำแนะนำต่างๆ เพราะบางทีถ้าเราไม่มีสิ่งใดมาเป็นต้นทุน เราอาจจะล้มลุกคลุกคลานเช่นอดีตได้  เมื่อ2ปีก่อนรินแทบกระอักตาย ขอบอกว่าแทบตาย รินผอม หุ่นเป็นเด็กเลย (เสียดายเหมือนกันว่าไม่น่ารีบทำน้ำหนักเลย) แต่คนไม่มีความสุข หน้าตาดูไม่ได้ แต่งตัวนี่ไม่สดใสเลย เสียดายเพราะไปเที่ยวมารูปไม่สวยเลย ตอนนั้นแฟนรินก้จะแอบโทรหากันตอนกลางคืนตลอดรินก้ได้แต่แอบฟัง แต่ก้ไม่ได้โวยวายอะไร เช้าเขาก้ไปทำงานกลับบ้านก้ดึกๆ อ้างทำงานบ้าง กินเลี้ยงบ้าง  จนรินป่วยเป็นไข้เข้ารพ. ราวๆ10 วันได้ แฟนรินก้จะอยู่จนตี1 ถึงกลับ แต่ช่วงที่อยู่ก้จะมีโทร ยิงมาทุกวัน เขาก้จะลุกไปแอบคุยนอก และก็บอกรินว่า น้องเขาถามอาการ สั่งให้พี่ดูแลเธอให้ดี โอ๊ะ โอ จนครั้งสุดท้ายแฟนรินจะพาไปคลีนิคค่ะ รินเห็นก่อนออกไปเขาดูโทรศัพท์ลุกรี้ลุกรนพอไปคลีนิคก้รอด้านนอกรินเข้าไปคนเด้ว พอออกมารินตามหาเขา เห็นคุยโทรอยู่รินก้ไปหา เขาไม่เห็นริน พอหันมาเจอเขาก้ตกใจหน้าเฝื่อน ปกติ รินจะไม่ค่อยแสดงตัว แค่แอบฟังเท่านั้น กลับมารินก้บอกเขาว่าถ้าพี่รักน้องเขามากก้เลิกกันได้นะ รินอยู่ได้ จากที่เคยทะเลาะกันตลอดทุกวัน รินก้ไม่พูดไม่ว่า อดทนเอาโตแล้ว ก้คิดแบบนี้ค่ะ จากนั้นมาก้ทำใจยอมรับ ตัวรินเองก็จากที่ทำงานบ้าน ทำงานนอกบ้านตลอด ไม่ไปไหน ก็จะไปเดินห้างบ้าง ไปออกกำลังกายบ้าง นั่งเล่นเกมส์บ้าง และครั้งนั่นเหมือนว่าแฟนรินเริ่มรู้ว่ารินไม่ยอมให้เขามี 2 บ้านแน่ และทางน้องเขาก้ไม่ยอมเช่นกัน หลังๆมาแฟนรินก้เริ่มจะถอยห่างน้องออกมา รินไม่แน่ใจว่าเขาทะเลาะอะไรกันค่ะ ก็คงรักสามเส้านี่ละมั๊ง ไม่กล้าถามค่ะ ไม่อยากให้แผลของเขากลัดหนองขึ้นมาอีก แต่จะรับรู้ว่าเหมือนเขาจะเริ่มระหองระแหงกันพักหนึ่ง แฟนรินก้จะเมามาพร่ำเพ้อ ถึงน้องเขาค่ะ รินเหรอค่ะ อดทนไว้ แค่หนามมันตำมันแทงใจ ไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ  ช่วงนั้นเป็นสีค่ะ สีทนได้ ไว้คราวหน้าจะมาเล่าต่อค่ะ บายค่ะ

[srisuthep]

Tweet

ดีใจด้วยครับที่ผ่านช่วงที่แย่ของชีวิตมาได้

[Rin06]

Tweet

  สวัสดีทุกๆคนค่ะ รินเองค่ะ เรื่องต่อจากคราวแล้วค่ะ คือตอนนั้นไม่ใช่ว่าเขามีปัญหาแล้วเลิกรากันนะคะ เขาก้ยังทำตัวเดิมๆ โทรหากัน ห่วงหากระวนกระวายต่อกัน รินก้ทำไม่รู้ไม่ชี้ เพราะเริ่มคิดว่า อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด เมื่อก่อนไม่มีเขาเรายังอยู่ได้ แม้ตอนนี้ไม่มีเขาก็ไม่เป็นไร คิดว่า เขาจะทิ้งคนที่ร่วมทุกร่วมสุขกับเขามา เราคือคนมีค่าที่เขาไม่คู่ควรต่างหาก คือหาหนทางให้ตัวรินเองไม่เสียใจอ่ะค่ะ และรินก้บังเอิญไปเจอน้องเขาที่ร้านอาหารรินก้เข้าไปแนะนำตัวค่ะ คือเดินวน 5 รอบนะกว่าจะเดินไปทักทาย น้องเขาก้ทักตอบก้นั่งคุยกันไม่นานค่ะเพราะรินไปกับเพื่อนเขารออยุ่อีกที่ เราคุยกันทั่วๆไปค่ะ คือรินอยากรู้ว่าทำไมสามีรินถึงได้หลงรักน้องคนนี้หนักหนา คุยกันคราวนั้นรินจึงรู้ว่าน้องเขาน่ารัก ถ้ารินเป็นผู้ชายรินคงรักเขา จากนั้นมาก้เหตการณ์ก็เหมือนเดิม แต่ดีที่เราเริ่มไม่ต้องคอยรอ ไม่ต้องกังวล คือเหมือนว่ามันเจ๊บช้ำมามากจากเหตุการณ์ก่อนๆชาชิน พอเย็นได้เวลารินก็ไปนั่นนี่ตลอด ไม่อยู่บ้าน คืออยากพักผ่อน  ปกติรินอยู่บ้านตลอดไม่เคยไปไหนค่ะ ก็เลยเหมือนเหงา สามีก็ไม่มาสนใจ งานเลี้ยงงานต่างๆ สามีรินก้ไปคนเดียวตลอด รินอยู่แบบไม่รับรู้ไม่สนใจนั้นมาอีกเป็นปีได้ จนวันหนึ่งเมื่อกลางปีทีที่แล้วค่ะ โทรศัพท์เข้าบอกให้รินไปรพ.ค่ะ สามีรินประสพอุบัติเหตค่ะ ขาหัก2ข้าง รินก้ดูแลรักษาไปด้วยความลำบากมาก เพราะจากเขาเดินได้ปกติ จู่ๆ เขาเดินไม่ได้ เขาเครียด โวยวาย หงุดหงิด แถมอาหารที่รพ.เขาไม่ยอมทานเลย รินก้พยายามอดทน พยายามเข้าใจเขา จน8เดือนเขาเริ่มเดินได้บ้าง ก้ดูแลกันไป ทั้งที่ยังรู้สึกว่าเขาไม่รักเรา หักหลังเรา แต่ก็ทำให้ดีที่สุด จากที่เขาอยู่รพ. น้องตามมาดูวันแรก หลังจากนั้น ไม่เคยมา ไม่โทรถามอาการใดๆเลย และตอนสามีรินไปทำงานได้ น้องเขาก็ไม่ได้มาทักถามเลย สามีรินเหมือนจะรู้สึกมากคือมาเล่าแบบน้อยอกน้อยใจ คนเราสนิทกันคุ้นเคยกันทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน เราหรือคอยเป็นห่วงคอยดูแลมาตลอดทุกเรื่อง  ฯลฯ แหม อยากจะบอกว่า ไอ้ที่มาเล่าให้ฟังหน่ะ คนฟังเขาจะรู้สึกยังไง แถมช่วงนั้น4-5ปีมานี่เงินไม่เคยพอใช้เลย มาขอยืมรินตลอด ดีหน่อยที่รินทำงานเหมือนกันเลยไม่ลำบากมาก และสามีรินก้บอกว่า พี่รักน้องเขาเพราะเขาคล้ายเธอมากมีหลายๆอย่างที่เหมือนเธอ รินก็ไม่รู้ค่ะว่ายังไง แต่จากนั้นมาสามีรินก้หันมาใส่ใจครอบครัว กลับบ้านตรงเวลา ไม่ค่อยไปไหนมีงานเลี้ยงก็จะชวนรินไป  เงินซึ่งปกติไม่เคยถามแถมแบ่งมาให้ก้จะบอกพี่ไม่ค่อยพอใช้ กลับมาให้เพิ่ม แต่รินก็ไม่เคยเรียกร้องให้เท่าไรก็เท่านั้น แล้วแต่เขา นี่แหล่ค่ะชีวิตของรินที่ผ่านมาจนวันนี้ และก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น จะเป็นอย่างไร แต่อยากให้ทุกคนที่ได้อ่านทุกคนที่เป็นทุกข์อยู่ได้คิดว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาค่ะ เหมือนที่คุณป้าเสลาบอกว่า ไม่ว่าเป็นวิกาลเหน็บหนาวยาวนานปานใด ต้องมีเวลาฟ้าสางสว่าง ค่ะแน่นอนที่สุด ขอบคุณข้อคิดดีๆและกำลังใจดีๆที่ส่งมาค่ะ ขอบคุณ คุณ srisuthep ค่ะ บายค่ะ

[srisuthep]

Tweet

คอยติดตามด้วยความเป็นห่วง
สวดมนต์ ไหว้พระ แผ่เมตตา ครับ

[maud78]

Tweet

หายไปหายหลายวัน ก่อนอื่นขออวยพรย้อนหลังวันคล้ายวันเกิดให้คุณครูญิการ์กับเจ้านางด้วยนะคะ
ขอให้ร่มเย็นเป็นสุข เย็นๆเหมือนหิมะทางสวิสนะคะ

โมทย์ก็มีปัญหาคาใจอยู่พักหนึ่ง อยากเล่าให้ฟัง ด้วยเราย้ายมาอยู่ใหม่ เจอคนไทยที่ไหนก็จะทักทายเพราะดีใจมากๆอยากจะกระโดดกอดด้วยซ้ำแต่พอเจอปฏิกิรียาของฝ่ายตรงข้ามทำเอาหงอยไปเลย ขนาดว่าอยู่เมืองนอกมานานหลายปีแล้วนะ หลายประเทศด้วย เจอมาคนก็เยอะ ตั้งแต่คุณหนู คุณนาย ผู้หญิงบาร์ ภรรยาทูต ได้ยินเสมอว่า คนไทยก็แบบนี้แหละ เราดูถูกกันเอง อิจฉาตาร้อน ชิงดีชิงเด่น คบไม่ได้ ได้ยินมาแบบนี้จริงๆ โมทย์เซ็งโคตรๆเลยหละ

แต่โมทย์เป็นคนชอบคิดบวกนะ เพราะชีวิตนี้เลือกแล้วเลือกที่จะมีความสุข  สุขกับทุกข์มันเป็นของคู่กันแล้วคุณจะเลือกอย่างไหน?สิ่งใดเกิดขึ้นจักหายไป ไม่เสืยเวลาเกลียดใคร หากพบว่าใครหรือสิ่งใดนำมาซึ่งความไม่สบายใจ จะไม่เสียเวลากับสิ่งนั้นเลย เราควบคุมคนอื่นไม่ได้เราควบคุมโลกไม่ได้แต่เรา ควบคุมความรู้สึกนึกคิดของเราเองได้ พอโมทย์พูดแบบนี้ทีไรมีแต่คนไล่ให้ไปบวชซะไป ไม่ได้อยากบวชแต่อยากอยู่แบบ ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน แล้วเท่านั้น
โมทย์เจอปัญหาชีวิตมากมาย หลากหลาย เหมือนหลายๆคนที่เล่าๆนั้นเลย แต่วันหนึ่งได้ค้นพบว่าพระธรรมคำสั่งสอนของพระศาสดา ครูบาอาจารย์ ที่เราได้ยินได้ฟังแต่ออ้นแต่ออกนั้น ช่างจริงแท้แน่นอน ได้นำมา ฝึกปฏิบัติแล้วนำมาซึ่งความสงบ ร่มเย็นแก่ตัวเรายิ่งนัก พูดแล้วจะหาว่าโม้ เป็นคนดีเกินเหตุ ท้าให้ลอง อ่านเยอะๆ ถ้ายังไม่เก็ต ก็ไปหาครูบาจารย์ช่วยชี้ทางสว่างให้ ปฏิบัติธรรมเหมือนไปดูหนังฟังเพลง สบายๆ โมทย์ขอเรียกมันว่า ฟิสเนสทางจิตวิญญาณก็แล้วกัน
โมทย์เคยอ่านหนังสือของอาจารย์ที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ไทยเคยทำงานกับองค์การนาซ่า ท่านพูดถึงเรื่องนั่งสมาธิเอาไว้น่าสนใจมาก โมทย์เจอฝรั่งมานั่งเอาใบประกาศมาสอนอยู่ที่สวิสนี่ ตอนนี้หาคนไทยมานั่งด้วยยังไม่ได้ ก็นั่งเป็นเพื่อนฝรั่งไปพลางๆก่อน ฝรั่งถามว่าเธอรู้จักการนั่งสมาธิด้วยเหรอเนี่ย! เราตอบด้วยความภาคภูมิใจว่า มันอยู่ในสายเลือดน่ะ..
เมื่อมีปัญหาเราหันไปทางใดเราก็จะเป็นทุกข์แม้ประตูแห่งความทุกข์ได้ปิดไปนานแล้ว
แต่เรายังเฝ้ามองประตูบานนั้นอยู่ แล้วพลาดอะไรดีๆไปขนาดไหน แต่ก็ทุกข์ซะบ้างนะ เวลาสุขจะได้รู้ว่าทุกข์เป็นเช่นไร
เพราะโลกของความเป็นจริงแล้ว สุขอยู่กับเราได้ไม่นานเพราะทุกข์มีมนต์ขลังมากกว่า        

[angel22]

Tweet

เพิ่งสมัครเข้ามาครั้งแรก หลังจากติดตามกระทู้เป็นกระทู้ที่ดีมากๆ ทำให้เรารู้ว่าเราไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีปัญหา