สิ่งเตือนใจที่ได้จากงานศพ

[น้าดี้]

Tweet

วันนี้นุ่งขาวห่มขาวเข้าบ้านอรุณสวัสดิ์สักวัน... อิอิ

สิ่งเตือนใจที่ได้จากงานศพ
   พระธรรมเทศนา โดย พระธรรมโกศาจารย์  (ปัญญานันทภิกขุ)

ความจริงในงานศพ  เขาทำบทเรียนสำหรับเตือนใจกันทั้งนั้น  เวลาอาบน้ำศพ
เสร็จแล้ว  เขาเอาเงินใส่ปากศพบาทหนึ่ง  ๒ บาท  ตามมีตามเกิด  ใส่ไป
คนเห็นก็นึกว่าใส่ไปทำไม  คนบางคนก็บอกว่าเอาไปให้พญายม  เอาไปซื้อ
ของกลางลู่กลางทาง  เอาไปติดสินบนนายนิรยบาล (ผู้คุมนรก)  เหมือนกับว่า
ในโลกโน้นมีคนคอรัปชั่นเหมือนโลกนี้อย่างนั้นแหละ  เอาไปติดสินบน  เอาไป
ซื้อโน่นซื้อนี่  เปล่า... เหลวทั้งเรื่อง  แต่ที่พูดกันนั้นพูดกันเล่นสนุก ๆ  ให้คนฟัง
กันเล่น  หัวเราะกันเล่นเท่านั้นเอง

เนื้อแท้ที่เขาใส่เงินเข้าไปในปากศพของผู้ตายนั้น  ไม่ใช่เพื่ออะไร  แต่เพื่อเป็น
บทเรียนสอนใจผู้อยู่  ไม่ได้เกี่ยวกับผู้ตาย  เพื่อให้คนที่อยู่ได้อยู่ได้รู้ได้สังเกต
ได้ทันที  โดยเฉพาะลูกหลาน  ผู้ใกล้ชิด  เอาใส่ก็มองเห็นกันทุกคนที่นี่  เมื่อใส่
ลงไปแล้ว  เวลาเผาศพมันเป็นอย่างไร  เราไปเก็บกระดูก  เวลาเก็บกระดูก
เราก็ไปเจอเหรียญอันนั้นไม่ไหม้ไฟเพราะความร้อนมันไม่พอ  ยังคงรูปเดิมอยู่
เราก็เก็บขึ้นมาได้  ใครเก็บได้ก็ดีใจ  หลานเก็บได้ดีใจ  คุณยายให้หนู  ใครเก็บ
ได้ก็ดีใจกันทั้งนั้นแหละ  ก็นึกว่าคุณยายคุณย่าให้มา  แต่ความจริงนั้นคุณย่าไม่
ได้ให้  แต่ว่าท่านเอาไปไม่ได้  นี่เป็นบทเรียนสอนจิตสะกิดใจให้เราทั้งหลาย
รู้ตัวว่า....

สิ่งทั้งหลายเป็นวัตถุภายนอก  เราเอาไปหาได้ไม่  มันเป็นของยืมมาใช้ชั่วครั้ง
ชั่วคราว  ตราบเท่าที่มีปัญญาจะรักษาสิ่งนั้นไว้ได้  ถ้าหากเราไม่มีปัญญา  เราเขลา
ใช้ไม่เป็น  สิ่งนั้นก็กลับไปสู่ธรรมชาติเดิมนั่นเอง  กลับไปสู่สภาพเดิมของมัน
ไม่มีใครเอาไปได้เลย

[เด็กหอ5ห้อง4]

Tweet

ขอบคุณครับ 

[น้าดี้]

Tweet

(ต่อ)

อันนี้เป็นเรื่องที่น่าจะคิดได้  ทีนี้เมื่อเราหาเงินหาทองได้  เราจะใช้อย่างไร
เราก็ควรใช้ให้มันเป็นประโยชน์  ใช้สำหรับตนบ้าง  กินอยู่  เครื่องนุ่งห่ม
จัดบ้านจัดเรือนตามสมควรแก่ฐานะ  เหลือจากนั้นเราก็แบ่งสันปันส่วนบำเพ็ญ
สิ่งเป็นประโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์  ช่วยสร้างสิ่งที่ควรสร้าง  เช่น  โรงเรียน
โรงพยาบาล  สถานสงเคราะห์  อนุเคราะห์คนชรา  คนพิการ

เราอยู่สบาย  มีทรัพย์มีเงินทองจับจ่ายใช้สอย  เราก็นึกถึงความลำบากของ
คนเหล่านั้นบ้าง  โดยช่วยอนุเคราะห์เกื้อกูลเขาตามฐานะ  หรือว่าเรามีปัญญา
มีสมอง  มีเงินมีทอง  แทนที่จะนั่งให้เขากู้ท่าเดียว  เราก็เอาไปหมุนสร้าง
โรงงานประเภทต่าง ๆ ก็เท่ากับสงเคราะห์เพื่อนมนุษย์เหมือนกัน  เพราะคนที่
ยากจนจะได้เข้าไปอาศัยเป็นกรรมกรรับใช้ในโรงงาน  ทำให้การเงินหมุนเวียน
คนเหล่านั้นได้กินได้ใช้อยู่  เราก็นอนสบาย  เพราะว่าทุกคนมีงานทำกันทั่วถึง
โจรผู้ร้ายก็ลดน้อยลงไป  เราไม่ต้องหวาดระแวง  กลางคืนก็นอนเป็นสุข  หลับ
เป็นสุข  อย่างนี้เป็นการสงเคราะห์ทั้งเขาทั้งเรา  รู้จักใช้สิ่งที่เรามี  ให้เป็น
ประโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์  คนเหล่านี้เขาเรียกว่า  เป็นคนฉลาดใช้เงินเป็น

ทีนี้คนที่ได้มา  ใช้ไม่เป็น  ก็เก็บเรื่อยไป  ไม่กินไม่ใช้  หวงแหนนักหนา
เขาเรียกว่าเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียว  เวลาตายนึกว่าจะเอาไปได้  บางคนเวลา
ใกล้จะตายก็นอนกอดถุงเงินไว้  ยังไม่บอกใคร  ซ่อนไว้ใต้หมอนก็ไม่บอกใคร
ยัดไว้ในที่นอนก็ยังไม่บอกใคร  เมื่อจะหมดลมหายใจแล้วก็ยังไม่บอก  อย่างนี้
เขาเรียกว่าเป็น "โสมเฝ้าทรัพย์"

เหมือนคนโบราณว่า  เขาจึงพูดไว้ว่าเก็บไว้สูญเปล่า  ให้เขามันไม่สูญ  คือเรา
เก็บไว้อย่างนั้น  มันสูญไปจากใจเรา  เหมือนไม่ได้อะไร  แต่ถ้าเราให้เขาไป 
มันก็ไม่สูญ  เป็นคุณเป็นค่าต่อไป  อันนี้เป็นเรื่องควรจะคิดได้  เพราะฉะนั้น
การทำกิจในงานศพ  ใครใส่เงินในปากศพ  ก็เพื่ออย่างนี้  ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น

[น้าดี้]

Tweet

(ต่อ)
แม้กิจอื่นที่เราสมมติกันว่าเห็น ๆ กันอยู่  เวลาพระท่านจะสวดศพ
ก็ไปเคาะข้างโลง  บอกคุณยายคุณย่าให้ลุกขึ้นมารับศีล  ไม่ใช่ว่า
คุณย่าในโลงจะลุกขึ้นรับศีลกับเขาได้เมื่อไร  ลุกขึ้นไม่ได้  ตายแล้ว
หมดความรู้สึก  ไม่มีอะไรแล้ว  เป็นท่อนไม้ท่อนฟืนไม่ได้เรื่อง

การทำเช่นนั้นไม่ใช่ทำเพื่อคุณย่าคุณยาย  แต่ทำเพื่อเตือนลูกหลาน
ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ หีบนั้น  บอกให้รู้ตัวว่า  ดูเถิด  ลูกเอ๋ยหลานเอ๋ย
เวลาตายแล้วนี่ปลุกให้ลุกขึ้นไปรับศีล  ก็รับไม่ได้

เราจัดอาหารใส่ถาดใส่ถ้วยเรียบร้อย  เอามาถึง  วางเสร็จแล้ว
ไปเคาะหีบคุณยายให้ลุกขึ้นทานอาหารเสียหน่อย  ถ้าคุณยายพูด
แกคงพูดว่า "กูไม่ทานแล้ว  ทานไม่ได้แล้ว"  แต่ท่านก็ตอบไม่ได้
เพราะไม่มีปากจะตอบ  ไม่มีหูจะฟัง  ไม่มีตาจะดูสิ่งที่เราเอาไปวาง
ไว้เสียแล้ว

การที่ทำเช่นนั้น  เพื่อคนเป็น  เพื่อสอนคนที่นั่งข้าง ๆ ว่า  ดูไว้เถิด
กินก็ต้องกินเวลากินได้   ตายแล้วมันกินไม่ได้  การบำเพ็ญกุศลก็เป็น
เรื่องเวลาเป็นอยู่  ตายแล้วมันจะไม่ได้เรื่อง  แม้ลูกหลานจะทำ  ก็เป็น
เรื่องของลูกหลาน  ไม่ใช่เรื่องของผู้ตาย

เพราะฉะนั้น  อย่าประมาท  สิ่งใดควรจัดควรทำต้องรีบทำทันที
ทำเดี๋ยวนี้  อย่าช้าอยู่  อันนี้แหละเรียกว่า  รู้จักคุณค่าราคาของชีวิต
เขาเตือนใจทั้งนั้น  เตือนให้เรารู้ว่าการกระทำกับศพเช่นนั้น  เป็นการ
เตือนจิตสะกิดใจให้ได้รู้สึกว่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

[เสลา]

Tweet

ชอบตรงนี้มากๆ

"เนื้อแท้ที่เขาใส่เงินเข้าไปในปากศพของผู้ตายนั้น 
ไม่ใช่เพื่ออะไร  แต่เพื่อเป็นบทเรียนสอนใจผู้อยู่  ไม่ได้เกี่ยวกับผู้ตาย 
เพื่อให้คนที่อยู่ได้อยู่ได้รู้ได้สังเกต
ได้ทันที  โดยเฉพาะลูกหลาน  ผู้ใกล้ชิด  เอาใส่ก็มองเห็นกันทุกคนที่นี่  เมื่อใส่
ลงไปแล้ว  เวลาเผาศพมันเป็นอย่างไร  เราไปเก็บกระดูก  เวลาเก็บกระดูก
เราก็ไปเจอเหรียญอันนั้นไม่ไหม้ไฟเพราะความร้อนมันไม่พอ  ยังคงรูปเดิมอยู่
เราก็เก็บขึ้นมาได้  ใครเก็บได้ก็ดีใจ  หลานเก็บได้ดีใจ  คุณยายให้หนู  ใครเก็บ
ได้ก็ดีใจกันทั้งนั้นแหละ  ก็นึกว่าคุณยายคุณย่าให้มา  แต่ความจริงนั้นคุณย่าไม่
ได้ให้  แต่ว่าท่านเอาไปไม่ได้  นี่เป็นบทเรียนสอนจิตสะกิดใจให้เราทั้งหลาย
รู้ตัวว่า....

สิ่งทั้งหลายเป็นวัตถุภายนอก  เราเอาไปหาได้ไม่  มันเป็นของยืมมาใช้ชั่วครั้ง
ชั่วคราว  ตราบเท่าที่มีปัญญาจะรักษาสิ่งนั้นไว้ได้  ถ้าหากเราไม่มีปัญญา  เราเขลา
ใช้ไม่เป็น  สิ่งนั้นก็กลับไปสู่ธรรมชาติเดิมนั่นเอง  กลับไปสู่สภาพเดิมของมัน
ไม่มีใครเอาไปได้เลย"


ขอบคุณคุณไทยเลดี้ สำหรับเรื่องราวดีๆไว้เตือนใจ

[Falco]

Tweet

รู้ความหมาย ของ "เงินปากผีแล้ว" 

[dekdee]

Tweet

  เคยร่วมงานศพที่วัดชลประทานฯ ปากเกร็ดหลายครั้ง ...
ทางวัดจะมีพิธีกรรมที่แตกต่างจากวัดอื่นๆ ใน กทม.
โดยเฉพาะ การสวด จะต้องมี เทศนาธรรม ที่เป็นภาษาไทย ทุกครั้ง
โดยการนำหลักคำสอนมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน 


   อ่านธรรมมะ , ฟังปาฐกถา ของ พระธรรมโกศาจารย์  (ปัญญานันทภิกขุ)
เพิ่มเติมได้ที่ ..
http://www.panya.iirt.net/