แบกเป้ขึ้นเขา ตะลุยลาวเทิง

(1/16) > >>

คาเมสุมิฉาจารา:
Tweet


สวัสดีครับ เพื่อน ๆ ชาวอรุณสวัสดิ์ ทุกท่าน
ผมกลับมาจากต่างประเทศแล้ว (ประเทศแถว ๆ นี้แหละ เอิ๊กๆ)

มารายงานตัว รายงานการเดินทาง ให้อ่านกัน นิด ๆ หน่อย ๆ

พูดถึงหัวข้อกระทู้ก่อน.....
หลายคนอาจสงสัย คำว่า "ลาวเทิง" คืออะไร

"เทิง" เป็นภาษาลาว (หรือ ภาษาอีสานก็ความหมายเดียวกัน) แปลว่า "บน"

ลาวเทิง จึงหมายถึง ลาวส่วนบน หรือ ลาวเหนือ (ตามลักษณะภูมิภาค)

แต่คำว่า "ลาวเทิง" ไม่ได้มีความหมายในเชิงภูมิศาสตร์กายภาพ เพียงประการเดียว
แต่มีความหมายครอบคลุมไปถึง ลักษณะทางชาติพันธุ์ มานุษยวิทยา และประวัติศาสตร์ การเมือง การปกครอง ที่แตกต่างกันด้วย
ระหว่าง "ลาวเทิง" ที่อาศัยอยู่ส่วนเหนือของประเทศ
กับ "ลาวลุ่ม" ที่อาศัยอยู่ตอนกลาง ไล่ไปถึงส่วนใต้ของประเทศ
(ลุ่ม ในที่นี้ ก็ไม่ได้แปลว่า ที่ราบลุ่ม นะครับ อย่าเข้าใจผิด เป็นภาษาลาว/อีสาน อีกเช่นกัน แปลว่า "ล่าง")

(ดูแผนที่ประกอบ)


(แบ่งพื้นที่ "ลาวเทิง" กับ "ลาวลุ่ม" แบบง่าย ๆ โดยยึด "ภาค" ของประเทศไทย เป็นเกณฑ์ ก็ได้ครับ พื้นที่ที่ติดส่วนภาคอีสานไทย เป็นพื้นที่ลาวลุ่ม ส่วนที่ติดกับภาคเหนือไทย เป็น ลาวเทิง)


ประวัติศาสตร์พื้นถิ่นของ "สองลาว" นี้ เขียนไม่เหมือนกัน
ถ้าไปอ่านประวัติศาสตร์ ของลาวเทิง ก็จะบอกว่า พวกตนคือ ผู้ก่อตั้ง สร้างดินแดนล้านช้าง มาแต่ยุคดึกดำบรรพ์
ส่วน ลาวลุ่ม ก็จะบอกว่า พวกของตนต่างหาก ที่สร้างแปงอาณาจักรศรีสัตนาคนหุต และ ปกครองประเทศลาวมาโดยตลอด
เอาละครับ ไม่อยากพูดยาว เข้าเรื่องประวัติศาสตร์ มากเกินไป เด๋วจะกลายเป็นคอร์สสอนหนังสือ

เอาเป็นว่า ในความเข้าใจของผมเอง
ในยุคปัจจุบัน ลาวลุ่ม ครอบครองอำนาจรัฐ และเศรษฐกิจสำคัญของประเทศ
ส่วน ลาวเทิง ครอบครอง ศิลปะวัฒนธรรม อารยะธรรม
แบบ ต่างฝ่ายต่างก็มีดี ที่ควรภาคภูมิใจ
และ คนลาว สองฝ่ายนี้ ก็ไม่ได้ขัดแย้งทางความคิด การเมือง การปกครอง กันมากสักเท่าไหร่
ดูจะน้อยกว่า ความคิดของคนอีสาน คนเหนือ ใต้ ที่มีต่อกรุงเทพฯ หรือ คนภาคกลาง ในประเทศเรา ด้วยซ้ำไป

ที่ผมว่า ลาวลุ่ม ครอบครองเศรษฐกิจหลักของประเทศ เอาไว้
ก็ให้ดูจากแผนที่ประกอบ ว่า "ลาวลุ่ม" นั้น อยู่ในที่ราบลุ่ม สมชื่อ(ภาษาไทย) จริง ๆ
เพราะพื้นที่ ไม่ได้เป็นภูเขาสูง เหมือนลาวเทิง
จึงสามารถ ประกอบเกษตรกรรม สร้างรายได้ ได้มาก
ถ้าไล่มาจากด้านใต้ ตั้งแต่ปากเซ จำปาศักดิ์ จะทำไม้ เสียเป็นส่วนใหญ่
และ ในพื้นที่บริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำโขง เขตติดต่อประเทศเวียดนาม
ก็เป็นพื้นที่ ปลูกกาแฟ ที่กินเนื้อที่กว้างมาก

กาแฟลาว คุณภาพดี กว่ากาแฟไทย หลายเท่าครับ
น่าจะเป็นกาแฟคุณภาพดีที่สุดในเอเชีย เลยด้วยซ้ำไป
แต่ การทำธุรกิจกาแฟของลาว ยังไม่มีความชำนาญ เป็นมืออาชีพนัก
เวียดนาม ซึ่งมีพื้นที่ปลูกกาแฟ (ในบริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำโขงเช่นกัน) น้อยกว่าลาว
แต่กลับ ส่งออก กาแฟ ได้มากกว่าลาว

ตอนนี้ เวียดนาม เป็นประเทศที่ส่งออกกาแฟ มากที่สุดในเอเชียแล้วครับ
ถ้าลาว เอาจริงเอาจัง เรื่องนี้ขึ้นมาหน่อย
เวียดนามจะหนาว เลยทีเดียว

อ้อ...ก่อนจะจบกระทู้แรกนี้
เพิ่มเติมอีกนิดว่า นอกว่า "ลาวเทิง" - "ลาวลุ่ม" แล้ว ยังมีคำเรียก "ลาวสูง" อีกคำหนึ่ง
ลาวสูง เป็นรายละเอียดแยกย่อย ของ ชนชาวลาวเทิง อีกทีหนึ่ง
หมายถึง กลุ่มลาวเทิง ที่เป็นชนชาวดอย เชื้อสาย ขมุ แม้ว ม้ง ที่เมื่อก่อนนี้ อาศัยอยู่ตามภูเขาสูง
ไม่ใช่ชนพื้นราบ เหมือน ลาวเทิง ทั่ว ๆ ไป
แต่ปัจจุบัน รัฐบาลลาว ไม่อนุญาต ให้ ชนลาวสูง อยู่ในเขตป่าและดอยสูงอีกต่อไปแล้วครับ
ไล่ลงมาให้อยู่ริมภูเขา ติดถนน
ถ้าเรานั่งรถ ไปตามพื้นที่ลาวส่วนเหนือ
จะเห็นกระท่อม โกโรโกโส ปลูกเหมือนสลัมอยู่เรียงรายถนนหลวง มากมาย
นั่นคือ "บ้านใหม่" ของพวกลาวสูงครับ

คาเมสุมิฉาจารา:
Tweet


มาว่า ถึงการเดินทาง ทริปนี้ของผม กันดีกว่า

จริง ๆ ผมเคยไป ประเทศลาว มาหลายครั้งแล้ว
ทั้งทาง เวียงจันทน์ สะหวันเขต หรือ ปากเซ

แต่ส่วนใหญ่ ก็ไปแป๊บ ๆ แบบเช้าไปเย็นกลับ (มีค้างบ้าง แต่ไม่กี่คืน)
ไปเที่ยวดูนั่นดูนี่ แบบผ่าน ๆ หรือไม่ก็มีธุระ ไปประชุม สัมมนา

ส่วนลาวด้านเหนือ ไม่เคยไปเยือนเลย

เลยคิดอยากไปเที่ยว แบบจริง ๆ จัง ๆ แบกเป้ ขึ้นรถประจำทาง ต่อไปเมืองต่าง ๆ โดยมีจุดหมายอยู่ที่ จะทะลุออกไปเวียดนามเหนือ ฮานอย เดียนเบียนฟู ซาปา อะไรโน่น

วางโครงการเสร็จสรรพ ถึงวันเดินทาง ก็จับรถไฟสายอีสาน กรุงเทพฯ - หนองคาย เมื่อคืนวันที่ 13 มิถุนายน 2550
(แผนการเดินทางของผมคือ ใช้เงินให้น้อยที่สุด เที่ยวให้ได้มากที่สุด จึงเน้นประหยัด ค่าเดินทาง และไม่พึ่งบริการทัวร์นำเที่ยว-ถ้าไม่จำเป็น)
ค่ารถไฟ กรุงเทพฯ - อุดรธานี ตู้นอน พัดลม ราคา 512 บาท
ที่ผมจะไปลงรถที่อุดรฯ ไม่ไปถึงหนองคาย เพราะศึกษาข้อมูลเดินทางมาก่อนแล้วว่า
ที่อุดร จะมีรถบัสสายยาว เข้าถึงตัวเมือง เวียงจันทน์ ได้เลย
ส่วนที่หนองคาย จะต้อง ต่อรถหลายเที่ยว กว่าจะเข้าเวียงได้

แต่ทว่า...ความต้องการของผม ก็ต้องเป็นหมัน
เพราะนอนหลับมาบนรถไฟ รุ่งเช้า ตะวันแยงตา ตื่นขึ้นมาดู ปรากฏว่า รถไฟคันที่ผมนั่ง เพิ่งจะเข้ามาจอดเทียบท่า สถานีชุมทางบัวใหญ่ จ.นครราชสีมา

ตกใจ ร้อง เฮ้ย อะไรกันวะ 6 โมงเช้า รถไฟเพิ่งจะถึงบัวใหญ่
จริง ๆ เวลานี้ รถจะต้องมาถึง จ.ขอนแก่น แล้วเป็นอย่างน้อย
สอบถาม พนักงาน ได้ความว่า หัวจักรเสีย จอดซ่อม อยู่แถวลำนารายณ์ กลางดึก ตั้ง 3 ชม.
(ถึงว่า ทำไมนอนหลับสบายจัง เพราะรถไฟจอดอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้วิ่งไปไหนนี่เอง)


ดูหน้าตา คนตื่นขึ้นมา ทำหน้างง ๆ ไม่เข้าใจโลก ว่าทำไม โลกนี้ มันเพิ่งถึงบัวใหญ่หว่า

ทำให้ กว่าจะมาถึงอุดร แทนที่จะเป็น 2 โมงเช้า ก็ปาเข้าไป 5 โมงเช้า เกือบเที่ยง
นั่งรถมาที่สถานีขนส่ง รถบัสอุดร - เวียงจันทน์ รอบเช้า ออกไปหมดแล้ว
จะออกอีกที ก็ 4 โมงเย็น
ซึ่งถ้ารอ ก็จะเย็นเกินไป มีสิทธิ์ต้องนอนค้างที่เวียงจันทน์ คืนนึง
ถึงจะเดินทางต่อไป วังเวียง จุดหมายแรก (วังเวียงเป็นเมืองระหว่างทางไปหลวงพระบาง ที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักจะมาแวะค้างก่อนเดินทางต่อ )
ผมไม่ต้องการเที่ยว หรือ นอนค้างที่เวียงจันทน์ เพราะเคยไปมาหลายที และไม่มีอะไรน่าเที่ยว น่าสนใจ

จึงต้องแก้ปัญหา ด้วยการนั่งรถประจำทาง ต่อไปหนองคาย อีกที
กว่ารถจะมา กว่าจะถึงหนองคาย ก็เกือบบ่ายสอง
เป็นเรื่องน่าหวั่นใจอยู่เหมือนกัน ว่าจะหารถไปวังเวียงไม่ได้
เพราะเท่าที่ทราบ รถประจำทางสายเวียงจันทน์ - หลวงพระบาง เที่ยวสุดท้าย ก็บ่ายสองโมง
ส่วนรถตู้ รถแวน หรือ รถเหมา พอมี แต่ไม่อยากขึ้น เพราะ "แพง" ผิดวัตถุประสงค์หลัก

มารอดู ว่าผมจะหาทางแก้ปัญหาได้ยังไง ในตอนต่อไป กันนะครับ

คาเมสุมิฉาจารา:
Tweet


ผมลงจากรถบัส ที่ปากทางเข้าเมืองหนองคาย หน้าอนุสาวรีย์ปราบฮ่อ
แล้วต่อสามล้อเครื่อง 30 บาท ไปที่ด่าน ตม. สะพานมิตรภาพไทย-ลาว

กรอกเอกสาร ออกนอกประเทศ ที่ด่านฝั่งไทย



แหะ ๆ ดูหน้าตา ก็รู้ว่า กำลังเครียด...กรูจะหารถต่อไปวังเวียงได้ไหมว้า

ตม.ฝั่งไทย ไม่ยุ่งยากอะไรครับ กรอกเอกสาร แล้วก็ยื่นพร้อมพาสสปอต ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไร
แล้วมายืนรอ รถเมล์ ข้ามฝั่งไปลาว

(อันว่า รถเมล์ คันนี้ ให้บริการ แค่จาก ตีนสะพานฝั่งไทย ไปลงที่ตีนสะพาน ฝั่งลาว เท่านั้นนะครับ ไม่ได้ไปไหนไกล เสียค่าบริการ คนละ 15 บาท คนลงทุนทำกิจการนี้ โคตรคุ้มเลย)

พอไปลงที่ด่าน ตม. ฝั่งลาว ความหงุดหงิด น่ารำคาญ ก็มาเยือนเลยละครับ
เพราะการให้ บริการ ของ จนท. ฝั่งลาว ชักช้าอืดอาด เหมือนขี้เกียจให้บริการ ต่างจากของไทยมาก
จนได้ยินเสียงฝรั่ง บ่นอยากกิน ฟักแฟงแตงโม อยู่หลายคน
ผมใช้เวลา กว่าจะผ่านแสตมป์พาสสปอต ที่ด่านลาว อยู่เกือบ สิบนาที
ถึงหลุด ออกมาจากด่านได้
ก่อนจะออกมา ก็ต้องเสียค่า อะไรสักอย่าง ที่ไม่มีใบเสร็จให้ อีก 20 บาท

คาเมสุมิฉาจารา:
Tweet


พ้นจากประตูด่าน ก็จะเป็นลานด้านหน้าด่าน ตม.
ที่เต็มไปด้วย คนขับรถแวน รถตุ๊ก ๆ มารุมหน้ารุมหลัง เรียกให้ใช้บริการ
สนนราคา 200 บาท ต่อคน
สำหรับการเดินทางเข้านครเวียงจันทน์ ซึ่งอยู่ห่างจากสะพานมิตรภาพ ไปอีกราว 20 กม.

ผมเคยมาเวียงจันทน์ หลายครั้งแล้ว
และพอจะรู้ทริก การเดินทางเข้าเวียง (นคร) โดยไม่พึ่งรถโดยสารราคาขูดรีด พวกนี้ได้

จำไว้เลยนะครับ ท่านที่ไม่เคยไปเมืองลาว ไม่เคยข้ามฝั่งไปเวียงจันทน์ที่สะพานมิตรภาพ
อย่าขึ้นรถพวกนี้เด็ดขาด เพราะแพง (มาก)
รวมถึงอย่าไปหลงคารมโน้มน้าว ประเภทที่ว่า ราคานี้ รวมถึงพาเที่ยวชมรอบเวียงจันทน์ ไปตามที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ด้วย
เวียงจันทน์ไม่มีอะไรให้เที่ยวหรอกครับ นอกจาก ประตูชัย ซึ่งต้องผ่านอยู่แล้ว และวัดพระธาตุหลวง
ซึ่งพอเอาเข้าจริง ๆ คนรถพวกนี้ก็จะ "ปลิ้น" ไม่ทำตามคำพูด หรือ เรียกขอเงินเพิ่ม จากท่านอีก
(ปลิ้นเป็นภาษาลาว แปลว่า พลิก ช่างมาพ้องกับคำไทย ปลิ้นปล้อน ได้พอเหมาะพอดี)

เอาทริกจากประสบการณ์ของผมไปใช้เลย
ไม่ต้องสนใจ คนขับรถพวกนี้
บอกไปเลยว่า "ไม่ไป จะรอขึ้นรถเมล์"
คนที่ไม่เคยไป จะไม่รู้ว่า นอกจาก ขึ้นรถเหมาเข้าเวียงจันทน์แล้ว ยังมีอีกช่องทางที่ถูกกว่า คือ รถเมล์ลาว ที่วิ่งมารับคนที่ด่าน ตม. เข้าเวียง
แต่ รถเมล์ ก็จะมีอยู่หลายสายเหมือนกันนะครับ
เลือกเอาสายที่เข้าไปใจกลางเมือง ตรง ตลาดเช้า
(ถามคนขับเลยว่า คันนี้ เข้าไปตลาดเช้าไหม)
ค่าโดยสาร จ่ายเป็นเงินไทยได้เลย แค่ 20 บาท
(ความจริง ถ้าจ่ายเป็นเงินกีบลาว จะถูกกว่านี้ ตกคนละ 12 บาทนี่แหละ แต่เรายังไม่มีเงินลาวให้แลก และเขาก็จะไม่ทอนเงินไทย เพราะเขารับเงินไทยแต่แบงค์ ไม่รับเหรียญ)

ผมขึ้นรถเมล์ปั๊บ ก็สอบถามคนในรถทันทีว่า
ที่ท่ารถ ตลาดเช้า ซึ่งเป็นท่ารถใหญ่ของเวียงจันทน์ ยังมีรถไปหลวงพระบาง ได้ไหม
คนส่วนใหญ่ไม่แน่ใจ แต่ก็บอกว่า น่าจะหมดแล้ว
มีอยู่คนหนึ่ง ถามผมว่า เป็นคนไทยเหรอ (ผมใช้ภาษาอีสานสื่อสารกับคนบนรถ แต่ภาษาอีสานไทยกับภาษาลาว สำเนียงก็แตกต่างกันอยู่พอสมควร)
เมื่อผมบอกว่าใช่ เธอ (เป็นผู้หญิงที่มากันสองคน) ก็บอกว่า เป็นคนไทยเหมือนกัน แต่มาทำธุรกิจ อยู่ในเมืองลาว นานแล้ว
เราก็เลยคุยกัน สรุปว่า เดี๋ยวเธอจะไปช่วยถามรถที่ตลาดเช้าให้ รวมทั้งให้ความช่วยเหลือ อำนวยความสะดวกอื่น ๆ เท่าที่จะช่วยได้
เพราะเห็นใจคนไทยด้วยกัน (เธอพูดกระซิบ ๆ ว่า คนลาวเวียงจันทน์ เชื่อใจไม่ได้ เห็นนักท่องเที่ยวมา ชอบหลอก อย่าว่าแต่คนไทยเลย แม้แต่คนลาวด้วยกัน ยังไม่เชื่อใจเลย)

สรุปแล้ว ผู้หญิงคนนั้น (เธอชื่อ คุณนุช ครับ คนที่คุยกับผม เป็นคนขอนแก่น ที่ไป ๆ มา ๆ ระหว่างลาว-ไทย ทุกอาทิตย์)
ก็เป็นคนออกค่ารถให้ผม เป็นเงินลาว บอกว่า จ่ายเป็นเงินไทย เสียเปรียบ
เดี๋ยวผมไปแลกเงินลาว ที่ตลาดเช้า เสียก่อน แล้วค่อยคืนให้

น้ำใจของคนไทยในต่างแดน ทำเอาผมซึ้งเลยครับ

คาเมสุมิฉาจารา:
Tweet


พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยครับ
ว่า ถ้าไม่มีคนไทยน้ำใจงาม ชื่อ คุณนุช คนนี้
การเดินทาง หาพาหนะ และ อื่น ๆ ของผม คงยุ่งยากพอสมควร
และ อาจล้มเหลว ต้องค้างในเวียงจันทน์ อย่างแน่นอนเลย
เพราะเมื่อไปถึงตลาดเช้า สอบถามนายท่ารถ
ก็ได้รับคำตอบว่า รถบัสประจำทางไปหลวงพระบาง หมดไปแล้วจริง ๆ
(ความจริง หมดตั้งแต่เที่ยงวันเลยด้วยซ้ำไป เพราะทางไปหลวงพระบาง ใช้เวลาเดินทางประมาณ 8 ชม. และเป็นทางขึ้นเขาคดเคี้ยว เขาจึงไม่ให้รถใช้เวลาเดินทางในตอนกลางคืน)

แต่ก็ยังมีช่องทางอื่น ที่ไปวังเวียงได้
ซึ่งก็ลำบากขลุกขลักหน่อย ต้องต่อรถหลายต่อ เพราะเป็นรถวิ่งระหว่างเมือง ไม่ใช่รถบัสสายยาว
เรียกได้ว่า ไม่ใช่รถสำหรับนักท่องเที่ยวต่างประเทศเลยก็ได้
เป็นรถ พื้นถิ่น ที่คนลาวทั่วไปใช้สัญจรจริง ๆ

คุณนุชถามผมว่า ยังมีเวลาในเวียงจันทน์อยู่อีก
อยากไปเที่ยวไหน จะพาไป
ตอนนั้น ก็เกือบบ่าย 3 แล้ว
ผมเลยบอกว่า แค่อยากไปไหว้พระ มาถึงเมืองลาว ขอไหว้พระเป็นสิริมงคลหน่อยละกัน
เอาวัดใกล้ ๆ แถวนี้ก็ได้ แล้วค่อยมาหาร้านกินข้าว
เพราะก็หิว ตั้งแต่เช้า เพิ่งกินขนมปัง กาแฟ ที่อุดร ไปแค่นั้นเอง

คุณนุช เลยพาผมไปที่วัด สีเมือง
(ถ้าเป็นภาษาไทย คงจะเขียนว่า ศรีเมือง เพราะภาษาลาว ไม่มีอักษรสันสกฤตและตัวควบกล้ำ)


วัดสีเมือง หรือ ศรีเมือง


ดอกไม้เงินดอกไม้ทองบูชา ถ่ายภาพนี้มาให้ดู เพราะแปลกตาดี ไม่เห็นในเมืองไทยนานแล้ว เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ เห็นการบูชาพระด้วยดอกไม้เงินดอกไม้ทองอยู่ แต่ปัจจุบัน ไม่เห็นแล้ว


การไหว้พระของคนลาว ต่างจากคนไทยมาก ของไทยเรา อย่างมากก็กราบ 3 จบ แล้วอธิษฐานขอพรให้ตัวเองอะไรไป นิดหน่อย แต่คนลาว เขาไหว้พระอย่างจริงจัง ผมเห็นมาแล้วหลายที่ เหมือนกันหมด คือจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 5 นาที บางคนก็อาจนานถึงครึ่งชั่วโมง เพราะเขาจะท่องบทสวด อรหังสัมมาฯ เสียงดัง นั่นเป็นแค่บทพื้นฐานเบื้องต้น บางคนก็สวดบทอื่น ๆ ต่อไป คนไทยชาวพุทธ เห็นแล้วคงนึกอาย

ไหว้พระเสร็จ เราก็กลับมาที่ตลาดเช้าอีกครั้ง
ฝั่งตรงข้ามตลาด เป็นเวิ้งขายของขนาดใหญ่คล้าย ๆ ตลาดนัดสวนจตุจักร
เรามาที่นี่ เพื่อจะแลกเงินไทย เป็นเงินกีบลาว


จตุจักรลาว มองเผิน ๆ นึกว่าเป็นมาบุญครอง มีร้านขายมือถืออยู่เต็มไปหมด
คนลาวสมัยนี้ ก็ไม่ต่างจากคนไทยหรอกครับ คือ บ้ามือถือ เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก
และ อะแฮ่ม...กระซิบดัง ๆ ณ ที่นี้เลย โทรศัพท์มือถือยี่ห้อต่าง ๆ ในลาว
ส่วนใหญ่ (95 %) เป็นของปลอมเลียนแบบยี่ห้อดัง ที่มีแหล่งผลิตในจีนครับ
ประเทศลาวเป็นประเทศที่เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ในเรื่องละเมิดลิขสิทธิ์
นอกจากมือถือแล้ว แผ่นซีดีเพลงจากเมืองไทย หรือ ประเทศอื่น ๆ ก็แผ่นก๊อปทั้งนั้นครับ วางขายกันอย่างโจ่งแจ้ง
NOKIA ราคาเรือนหมื่นในไทย ที่ลาวขายเพียง ไม่กี่พันบาท เองครับ รับประกันว่า ปลอม แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ 555
นอกจาก เลียนแบบยี่ห้อ เขาแล้ว พี่แกยังประดิษฐ์รุ่นขึ้นมาเองอีกต่างหาก
อย่างเช่น รุ่น N99 ที่โนเกียไม่เคยมี ที่นี่กำลังฮิตมาก ออกแบบสวยเช้งเชียว
ผมว่าจะซื้อสักเครื่อง ก็เกรงจะเอามาเป็นปืนฉีดน้ำเล่นซะเปล่า ๆ


ที่แลกเงินลาว เคาน์เตอร์นี้ เป็นของธนาคารแห่งชาติ

อัตราแลกเปลี่ยน เงินลาว-ไทย ตอนนี้
ถ้าแลกกับสาขาของธนาคารแห่งชาติ
จะได้บาทละ 277 กีบ
ส่วนแลกกับตลาดทั่วไป ได้ 1 บาท ต่อ 270 กีบ ครับ

วิธีคำนวณค่าเงิน กีบ เป็น บาท
ก็ให้คิดง่าย ๆ โดยนับว่า 1,000 กีบ = 4 บาท ก็แล้วกันนะครับ
ไม่ตรงเป๊ะเสียทีเดียว แต่ลงตัว คิดง่ายดี ว่า 250 กีบ = 1 บาท

ค่าครองชีพในลาว แพงกว่าไทยมากเลยนะครับ
คงเพราะไม่ได้นำเงินเข้าระบบธนาคารโลก ค่าเงินเลยเฟ้อ
เงิน 1,000 กีบลาว แทบจะซื้ออะไรไม่ได้เลย
อย่างน้อยต้อง 3,000 กีบขึ้นไป
และส่วนใหญ่ อัตราข้าวของต่ำสุด ก็มักจะเริ่มต้นที่ 10,000 กีบ (ประมาณ 40 บาท) ซะเป็นส่วนใหญ่
ที่ราคาต่ำกว่าหมื่น ก็เห็นมี เฝอ (ก๋วยเตี๋ยว) ราว ๆ 6,000-8,000 กีบ
น้ำอัดลม 5,000 กีบ
คิดเป็นเงินไทยแล้ว แพงมาก เพราะเงินลาว นับทีละ 1,000 กีบเป็นหลัก คือ ขึ้นราคาอย่างน้อย ทุก ๆ 4 บาทไทย


แลกเงินไทยเป็นเงินลาวเสร็จสรรพ ข้าพเจ้าก็กลายเป็นมหาเศรษฐีไปทันที
ไม่เคยมีเงินล้าน ก็ได้มี คราวนี้ละวะ

อ้อ...เรื่องการใช้เงินที่นี่
เงินไทยเขาก็รับครับ แต่ไม่รับเหรียญ
ทางที่ดีที่สุด คือ ใช้เงินลาวไปเลย ในการจ่ายทุกครั้ง
ไม่ควรใช้เงินไทย หรือเงินดอลล่าร์
อัตราเงินลาว กับ ดอลล่าร์ ตัวเลขหน้าเป็นหลักเดียวกันเลยครับ
เข้าใจง่ายดี
คือ 1 ดอลล่าร์ = 10,000 กีบ

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป