หนังสือโบราณ

[เสลา]

โอว หนังสือสมัยก่อน เล่มละ 50 สตางค์เอง

อยากได้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ขายให้ผมเถอะ ผมให้ บาทนึง เพิ่มราคาให้เท่าตัวเลยนะ

 

บาทนึงของคุณคาเมฯ
คือทอง หนัก 1 บาทรึปล่าว

[dekdee]

    โห .. เกือบ 100 ปี แล้ว ยังแจ๋วอยู่เลย
ผมว่าหนังสือเล่มนั้นมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์มากครับ

[เฟื่องฟ้า]

  สวัสดีคุณ คาเมฯ สวัสดีคุณ dekdee และสมาชิกทุกท่าน
..บอกได้เลยหนังสือทั้งสองเล่มคาดว่าไม่เคยมีใครเปิดดูด้านในมาก่อน เพราะสันขอบของกระดาษนั้นยังเรียบกริบ
เฟื่องฟ้าเพิ่งเปิดดูเพื่อถ่ายรูปเมื่อวานเป็นคร้งแรก เล่มปี ๒๔๗๕ ส่วนเล่มปี ๒๔๘๐ ยังไม่ได้เปิดดูเลย เพราะเล่มที่เปิดดูนั้น
กระดาษเรียบก็จริงแต่มันกรอบแล้ว ยังไงก้จะลองแง้มๆเล่มที่ยังไม่เปิดและนำมาให้ได้ชมกันต่อไป..เฟื่องฟ้า

[เสลา]

ขุดกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะข่าวที่ว่า
เนื่องในโอกาสที่องค์การค้าของคุรุสภา มีอายุครบ ๕๔ ปี
(ตั้งแต่เมื่อสามสี่ปีมาแล้ว)ได้มีการริเริ่มโครงการจัดพิมพ์หนังสือแบบเรียน
และหนังสืออ่านเพิ่มเติมรุ่นเก่าขึ้นมา
โดยสองเล่มแรกที่ถูกเลือกมาพิมพ์ คือ  นกกางเขน  ฉบับพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ.๒๔๘๓
และ แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม ๑ ตอนกลาง  ฉบับพิมพ์ครั้งที่ ๒๐ พ.ศ.๒๔๙๕


ป้าพึ่งเห็นสาวเอ๋ทายอายุป้าทิ้งไว้
ก็เลยใบ้แกมเฉลยหน่อยว่า
ป้าก็รุ่นใกล้เคียงกับองค์การค้าของคุรุสภาพอดี (อย่าลืมข้อความในวงเล็บด้วยนะ)
อาจจะก่อนด้วย นิดหน่อย..ฮิ..ฮิ..

ผู้ที่มีอายุ ๔๐ ปีขึ้นไปจะต้องจดจำหนังสือเรียนสองเล่มนี้ได้ดี
เพราะทั้งสองเล่มถือเป็นหนังสือคลาสสิคในดวงใจตลอดกาล
และถึงแม้ว่าเดี่ยวนี้จะไม่ได้ใช้เรียนกันแล้ว
แต่ก็ยังเป็นที่กล่าวขวัญและใฝ่ฝันหาของคนรุ่นนั้นจำนวนไม่น้อย

ในการนี้ ทางองค์การค้าฯ ได้จัดพิมพ์อย่างประณีต
ด้วยการถ่ายฟิล์มจากหนังสือต้นฉบับ
ซึ่งเก็บรักษาอยู่ในห้องสมุดของสำนักงานคณะกรรมการ
การศึกษาขั้นพื้นฐาน มาเป็นแม่พิมพ์ 
ดังนั้น ตัวอักษร ภาพประกอบ หรือแม้แต่สีของเนื้อกระดาษ
จึงยังคงเดิมเหมือนทุกประการ ไม่เปลี่ยนแปลง

ใครที่ยังคิดถึง นิ่ม นิด หน่อย น้อย จาก นกกางเขน (2483)
หรือฝังใจกับชื่อ เด็กชายใหม่ รักหมู่ และนายอยู่ อยู่ยืน
จาก แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม ๑ ตอนกลาง (2495)
ก็จะได้หวนคืนสู่วันวัยเยาว์กันคราวนี้นี่เอง



ยังหาภาพ หนังสือนกกางเขน  และ แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม ๑ ตอนกลาง
มาให้ชมไม่ได้

แต่มีภาพ แบบหัดอ่านหนังสือไทย เล่มปลาย ป.๑ (หนูหล่อ) 01
อำมาตย์โท พระวิภาชน์วิทยาสิทธิ์(สังข์ พุกกะเวส)มาให้ชมพลางๆ











ข้อมูลจาก www.muangboranjournal.com
ภาพจาก www.kamoman.com

[โกวเฮง]

แล้วจะเริ่มออกขายเมื่อไหร่ ที่ไหนเหรอครับป้า
จะซื้อไปให้ลูกชาย เพราะอ่อนภาษาไทย
พิมพ์ภาษาไทย โดยเฉพาะเรื่องการผันวรรรณยุกต์ผิดตลอด
เผื่อจะได้เก็บไว้เป็นแบบอ้างอิง

เพื่อนๆหลายคนในอรุณสวัสดิ์นี้
บางทีก็พิมพ์วรรณยุกต์ผิดอยู่บ่อยๆ
เช่นคำที่เป็นอักษรสูงคำเป็น แต่ใช้วรรณยุกต์ _๊ _๋
ซึ่งไม่ถูก เช่นคำว่า ขา เนี่ยเป็นเสียงจัตวาอยู่แล้วเป็นต้น
    

[เสลา]

รุ่นป้าเสลาได้เรียนภาษาไทยจากหนังสือเหล่านี้
แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม ๑ ซึ่งมี 3 เล่ม
ตอนต้น ตอนกลาง และตอนปลาย
เจอบางบทในหนังสือ แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม ๑ ตอนต้น
และตอนกลางจึงนำมาฝากคุณโกวเฮง
และท่านอื่นๆ หากสนใจ
น่าจะเสาะหามาให้ลูกหลานหัดเรียนภาษาไทย
เพราะจะให้ความรู้ในการอ่าน เขียนภาษาไทยดีมากๆ


นอกจากนี้ยังแทรกคำสอนการปฏิบัติตัวของเด็กๆไว้ในบทเรียน
ที่ให้ฝึกหัดอ่านด้วย เช่น เรื่องของเด็กชายใหม่ รักหมู่
ซึ่งนับแต่ตื่นนอน  มีกิจวัตรประจำวันอย่างไรบ้าง
ไปโรงเรียนตั้งใจเรียน กลับบ้านช่วยงานพ่อแม่
ก่อนนอนไหว้พระสวดมนต์
ซึ่งจะเห็นได้ว่าเป็นหนังสือเรียนที่ให้ประโยชน์คุ้มค่า
ช่วยแบ่งเบาภาระการอบรมสั่งสอนของพ่อแม่ซึ่ง
ในสมัยนั้นอาจต้องทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำ
ไม่มีเวลาที่จะนั่งอบรมสั่งสอนลูกหลานโดยละเอียด





บทที่ ๑๗

สอนวิธีใช้ ห นำ และให้เด็กอ่านออกเสียง หง- (หงอ) ฯลฯ หว- (หวอ) ก่อน
แล้วจึงค่อยให้ผสมสระในแม่บท จากข้างบนลงมาข้างล่างเป็นแถว ๆ
แล้วจึงให้อ่านจากซ้ายไปขวา และให้เด็กฝึกหัดผสมสระอื่น ๆ ปากเปล่าอีก
จนเข้าใจแจ่มแจ้ง

ะ า ี ู แ อ เ –ื อ ไ

หง- หงะ หงา หงี หงู แหง หงอ เหงือ ไหง
หน- หนะ หนา หนี หนู แหน หนอ เหนือ ไหน
หม- หมะ หมา หมี หมู แหม หมอ เหมือ ไหม
หย- หยะ หยา หยี หยู แหย หยอ เหยือ ไหย
หร- หระ หรา หรี หรู แหร หรอ เหรือ ไหร
หล- หละ หลา หลี หลู แหล หลอ เหลือ ไหล
หว- หวะ หวา หวี หวู แหว หวอ เหวือ ไหว

่ ้ ่ 
ขา ข่า ข้า
หวา หว่า หว้า หมอ หม่อ หม้อ
หนี หนี่ หนี้ เหยือ เหยื่อ เหยื้อ
หมู หมู่ หมู้ เหมอ เหม่อ เหม้อ
เหม เหม่ เหม้ ใหม ใหม่ ไหม้
แหง แหง่ แหง้ ไหว ไหว่ ไหว้
โหล โหล่ โหล้ เหลา เหล่า เหล้า

แบบฝึกหัดอ่าน
หม้อข้าว ขวดโหล หล่อน้ำ ไปไหน จอกแหน เหนอะหนะ แน่นหนา
ตำหนิ น้อยหน่า ดักหนู บุหงา บ่าไหล่ นี่แหละ ยังเหลือ สึกหรอ มีหรือ
ดีหมี หนีเสือ เหงื่อไหล ผ้าไหม เก่าใหม่ เหลาไม้ รับเหมา หม่อไม้
พอเหมาะ เลี้ยงหมา ว้าเหว่ ดุเหว่า ไหว้วาน ลูกหว้า หมอยา
หาเหยื่อ เหนือใต้ หน้าต่าง ดุแหว

เด็กชายใหม่ รักหมู่ เป็นเด็กดี ตื่นนอนแต่เช้า ๆ ทุกวัน
พอลุกขึ้น เขาก็จัดและปัดที่นอนให้เรียบร้อย
แล้วจึงไปล้างหน้าล้างตา
รีบมาทำหน้าที่ช่วยเหลือพ่อแม่ เช่น เช็ดถูเรือน เป็นต้น
แล้วก็อาบน้ำหวีผมจนสะอาดเรียบร้อย จึงมากินข้าว
อิ่มแล้วรีบแต่งตัว เมื่อไหว้พ่อแม่แล้ว ก็รีบกระวีกระวาดไปโรงเรียน
ให้ทันเวลาโรงเรียนเข้า
เพื่อไม่ให้เสียเวลาเรียน เมื่อเข้าห้องเรียน ก็ตั้งใจฟังคำสอน
ฟังแล้วก็คิดดูให้เข้าใจ ถ้ายังไม้เข้าใจก็ไต่ถาม
เมื่อเข้าใจแล้ว ก็จดจำไว้ให้แม่นยำ

เมื่อเวลาเด็กชายใหม่ รักหมู่ เลิกจากโรงเรียนมาถึงบ้าน
เขาก็เข้าไปไหว้พ่อแม่แล้วถอดเสื้อกางเกงออกผึ่งแดด
รีบไปอาบน้ำใช้สบู่ถูเหงื่อ ซึ่งไหลเหนอะหนะที่หน้า บ่า ไหล่
และตามร่างกายทั่วไป จนสะอาดดีแล้ว ก็เช็ดตัว หวีผม
สวมเสื้อกางเกงชุดใหม่ แล้วเขาจึงรีบไปช่วยพ่อแม่พี่น้องทำงาน
เอาข้าวปนกับไข่ให้นกกิน และให้เป็ด ไก่ หมา และหมูที่เลี้ยงไว้
กินข้าวและรำจนอิ่ม ช่วยตักน้ำรดต้นไม้ รดผัก น่าชมเชยยิ่งนัก

นอกจากนี้ ยังช่วยทำงานในบ้านอีก เป็นต้นว่า
เปิดปิดหน้าต่าง และถ้าเห็นสิ่งใดชำรุดหรือสึกหรอ
ก็ช่วยกันซ่อมแซมขึ้นใช้ใหม่
พ่อแม่ของเขาช่างรอบคอบดีนัก
ดูแลให้ลูกฝึกหัดทำงานแต่พอเหมาะแก่กำลัง
เพื่ออบรมให้เป็นคนเอาใจใส่ต่องาน
ถ้ามีเวลาว่าง ก็เล่นกับพี่ ๆ น้อง ๆที่ลานบ้าน หรือในเหย้าเรือน
สุดแท้แต่ที่ไหนจะเหมาะและสะดวก
เขาเล่นกันอย่างมีระเบียบเรียบร้อย น่าชมเชย
เมื่ออาบน้ำแล้ว ก็เข้าไปนั่งร่วมสำรับ
กินข้าวกับพ่อแม่และพี่ ๆ น้อง ๆ
กินอิ่มหนำแล้ว เขาก็ช่วยกันล้างถ้วยชาม
จนกระทั่งหม้อข้าวก็ขัดถูสะอาดน่าดู น่าใช้

เวลาค่ำ ก่อนเข้านอน เขาก็อ่าน คัดเขียน ท่องบ่น
และดูวิชาต่าง ๆที่เล่าเรียนมา เพื่อฝึกฝนตนเองในเวลาว่าง
ถ้าไม่เข้าใจ หรือสงสัยที่ไหน
เขาก็ไต่ถามนายหร่ำ รักหมู่ พี่ชายของเขา
เมื่อเขาจะนอน ก็ถูฟันบ้วนปากจนสะอาด
แล้วไหว้และระลึกถึงผู้ที่ได้เลี้ยงดูตนมา
และผู้ที่ได้ทำดีให้แก่บ้านเกิดเมืองนอนของตน

นักเรียนรุ่นเล็ก ๆ ถ้าเป็นคนดี
เช่นเด็กชายใหม่ รักหมู่ นี่แหละไม่มีที่ตำหนิ
แต่ถ้าเด็กคนใด ไม่เอาใจใส่ ต่อหน้าที่อันดีงามเหล่านี้แล้ว
ก็น่าอับอายและขายหน้ามาก
เด็ก ๆรุ่นเดียวกัน น่าจะจดจำเอาไว้เป็นที่ยึดถือ
แล้วเริ่มฝึกฝนตน ทำตัวให้ดีเช่นเขาบ้าง
ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป

ต่อไปเบื้องหน้าจะได้ดี
ทั้งจะได้เป็นกำลัง แก่บ้านเกิดเมืองนอน อันเป็นที่รักยิ่ง

เราต้องตื่นขึ้นล้างหน้าเวลาเช้า
ฟันผมเผ้าพึงชำระให้สะอาด
เราจงทำหน้าที่กระวีกระวาด
ไม่ต้องคาดคั้นเตือนเรื่องเรือนชาน
แล้วรีบไปให้ทันโรงเรียนเข้า
เลิกแล้วเราบ่ายหน้ามุ่งมาบ้าน
ช่วยพ่อแม่เก็บงำและทำงาน
ยามว่างอ่านคัดเขียนเล่าเรียนเอย

*********************

จากหนังสือ แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม ๑ ตอนกลาง ชั้นประถมปีที่ ๒
ของกระทรวงศึกษาธิการ พิมพ์ครั้งที่สี่สิบเจ็ด ๑,๐๐๐,๐๐๐ เล่ม
พ.ศ. ๒๕๑๙

หลวงดรุณกิจวิฑูร เรียบเรียง

ปกกระดาษราคาเล่มละ ๒.๕๐ บาท(ห้ามขายเกินกว่าราคาที่กำหนดไว้นี้)

จัดพิมพ์โดยองค์การค้าของคุรุสภา พิมพ์ที่โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว ๕๒
ถนนลาดพร้าว บางกะปิ กรุงเทพมหานคร.


แบบหัดอ่านหนังสือไทย เล่มต้น ป.๑ ก กา - ตาคำ


(จาก  www.winbookclub.com,/www.kamoman.com )

[เสลา]

แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม๑ ตอนต้น






แบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม๑ ตอนต้น



แบบหัดอ่านหนังสือไทย เล่มต้น ป.๑ (ตาคำ) พระวิภาชน์ฯ










(จาก  www.winbookclub.com,/www.kamoman.com )

[น้าดี้]

   ยอดเยี่ยมจริงเลย ๆ คุณป้าเสลาขา
เก็บรักษาแบบเรียนเร็ว ฯลฯ ไว้ได้จนถึงบัดนี้เลยหรือคะ???

ไทยเลดี้เคยเรียนแบบเรียนเร็ว  ดรุณศึกษา ฯลฯ

เรียนเรื่องนกกางเขน  ชอบมาก ๆ
"นกกางเขนตัวผู้ตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งมะม่วงในสวน....ฯลฯ"

แต่ไม่รู้จัก มานะ มานี ปิติ ชูใจ
รู้จักแต่ อุดมเด็กดี....

อิอิอิ... เกิดเร็วไปมั้ง   

[เสลา]

ไม่ใช่หนังสือของป้าหรอกค่ะ

ป้าเอามาจากเว็บ  www.winbookclub.com,
www.kamoman.com ค่ะ

[rosy]

อยากให้เด็กสมัยนี้เป็นดั่งเหมือนบทเรียนนี้จัง  เด็กชายใหม่ รักหมู่

เดียวนี้เป็นแบบนี้แล้วค่ะ

เราตื่นสายไม่ต้องล้างหน้า

ฟันผมเผ้าไม่ชำระให้สะอาด

เราไม่ทำหน้าที่พึ่งเกียจคร้าน

ไม่สนใจคำเตือนที่เรือนชาน

ไม่สนใจไปให้ทัรโรงเรียนเข้า

เลิกแล้วบ่ายหน้ามุ่งร้านเกม

ไม่ช่วยพ่อแม่เก็บงำและทำงาน

ยามว่างคุยโทรศัพท์และเชทเอย

[เสลา]

ป้าเสลาก็อยากให้กระทรวงศึกษานำหนังสือแบบเรียนรุ่นนี้มาสอนเด็กๆอีกจังเลย
เพราะรู้สึกว่า การเรียนภาษาไทยสมัยก่อนจะสร้างฐานความรู้ทางภาษาได้แน่นดี

ถ้าเพื่อนๆที่มีบุตรหลาน จะเสาะหามาสอนเพิ่มเติมที่บ้าน ก็น่าจะดี
ที่คุณโกวเฮงถาม ป้าเสลาทราบข่าวว่ามีการนำมาพิมพ์ใหม่
แต่สถานที่จำหน่ายยังหาไม่เจอ
ถ้าทราบแล้วจะนำมาแจ้ง






สมัยที่ยังไม่มีผงซักฟอก
ผู้ใหญ่ใช้สบู่ก้อนซักผ้ากัน
หลังจากนั้นมีผงซักฟอก"พรรณอร"มาขาย
แต่ตลาดใหญ่บุกเบิกเป็นระบบชัดเจนโดย"FAB"



ในตำราภาษาไทยจะแทรกการสอนแต่ละเรื่องที่จำเป็นสำหรับเด็กไว้ด้วย
เช่นเรื่องนาฬิกา












บทนี้ป้าเคยท่องได้


(ขอบคุณคุณ kaikorkao จาก www.kamoman.com
ที่นำสิ่งดีๆซึ่งหายากมาเผยแพร่บนโลกออนไลน์นี้)

[เสลา]

".....และเพื่อรักษาต้นฉบับของหนังสือเหล่านี้ไว้มิให้ลืมเลือนไปจากความทรงจำของคนไทย
ทางองค์การค้าคุรุสภายังนำต้นฉบับหนังสือแบบเรียนเก่าจำนวน 2 เรื่อง
คือหนังสือเรื่อง "นกกางเขน" ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ.2483
และหนังสือแบบเรียนภาษาไทยแบบเรียนเร็วใหม่ เล่ม 1 ตอนกลางฉบับพิมพ์พ.ศ.2495
มาจัดพิมพ์อีกครั้งหนึ่ง โดยคงเนื้อหาสาระที่สอดแทรกและปลูกฝังให้เด็กรักธรรมชาติ
มีความกรุณาต่อสัตว์ ถ่ายทอดผ่านการดำเนินชีวิตของนกกางเขน
เนื้อหาได้เรียบเรียงเป็นประโยคสั้นๆ อ่านง่าย ให้ข้อคิด และมีคติธรรม
ท้ายบทมีคำถามเพื่อทบทวนเรื่องที่อ่านเหมาะสำหรับใช้
เป็นหนังสืออ่านสำหรับเด็กประถม

นอกจากจะได้เป็นเจ้าของหนังสือเก่าแล้ว ผู้ที่ซื้อยังได้มีโอกาสร่วมทำบุญให้กับเด็กนักเรียน
โดยรายได้จากการจำหน่ายหลังหักค่าใช้จ่ายแล้ว
จะนำเข้าสนับสนุนโครงการ "ห้องเรียนนี้พี่ให้" ขององค์การค้าคุรุสภา
เพื่อใช้จัดสร้างครุภัณฑ์ห้องเรียน หนังสือห้องสมุด
และสื่อการเรียนการสอนระดับประถมศึกษามอบให้กับ
โรงเรียนในสังกัดตำรวจตระเวนชายแดนทั่วประเทศต่อไป

ผู้ที่สนใจร่วมงาน โครงการ "คิดถึงหนังสือเก่าที่เราเคยอ่าน ครั้งที่ 2"
หรือต้องการสนับสนุนโครงการ "ห้องเรียนนี้พี่ให้น้อง" ขององค์การค้าคุรุสภา
สามารถเข้าร่วมงานได้ตั้งแต่วันที่ 24 เมษายน - 2 พฤษภาคม 2547
เวลา 10.00 น.-20.00 น. ที่สวนอัมพร กรุงเทพมหานคร ....


ข่าวนี้เป็นข่าวเก่าตั้งแต่ปี 2547
แต่เข้าใจว่า สำหรับเพื่อนๆที่สนใจ
น่าจะสอบถามได้ทีร้านค้าขององค์การค้าคุรุสภา
เพราะได้ฟังข่าวจากรายการทีวีเมื่อวานนี้ พูดถึงการพิมพ์หนังสือดังกล่าวนี้อีก


เอาเรื่อง นกกางเขนมาเรียกน้ำย่อยให้คุณ ไทยเลดี้


เรื่อง นกกางเขน


บทที่ 1

ทำรัง


เช้าวันหนึ่ง นกกางเขน ตัวผู้ตัวหนึ่ง เกาะอยู่บนกิ่งมะม่วงในสวน
นกน้อยตัวนี้ เริ่มร้อง เพลงด้วยเสียงอันไพเราะ ร้องพลางกระโดดพลางไปตามกิ่งไม้

มันร้องอยู่ไม่นาน ก็มีนกกางเขนตัวเมีย ซึ่งเกาะอยู่ที่กิ่งข้างล่าง
ส่งเสียงร้อง ประสานรับ ออกมา
นกกางเขนตัวผู้ มองไปทางนางนก พลางนึกในใจว่า
“ฉันอยากจะพูด กับนางนกตัวนี้จริง”
นึกแล้ว จึงพูดออกไปว่า “สวัสดี วันนี้อากาศดีมากนะจ๊ะ”
นางนกตอบว่า “จ้ะ อากาศอย่างนี้ ทำให้ใจของฉัน รู้สึกเบิกบานขึ้น”


“เอ๊ะ ถ้าเช่นนั้น เธอก็คงได้รับ ความเศร้าโศก มาแล้วน่ะซี ฉันพลอยเสียใจด้วย” 
นกตัวผู้ พูดพลาง บินพลาง ไปเกาะอยู่ที่กิ่งไม้ข้างๆ นกตัวเมีย
“เธออยู่ตัวเดียวหรือจ๊ะ” “จ้ะ ฉันอยู่ตัวเดียวแท้ๆ
เมื่อปีกลายนี้ ฉันอยู่ด้วยกัน กับนกตัวผู้ตัวหนึ่ง
และเราช่วยกันทำรัง เพื่อเป็นที่อาศัย
ถ้าหากว่า เจ้าเด็กเกเรคนหนึ่ง ไม่เอาหนังสะติ๊ก มายิงเขาตาย
เราคงจะอยู่ด้วยกัน ด้วยความผาสุก

นกตัวผู้กล่าวออกมาว่า “พุทโธ่ น่าสงสารจริงๆ เด็ก ๆ นี่ช่างร้ายกาจ เหลือเกินนะจ๊ะ
ดูรึเราทำอะไรๆ เพื่อเอาอกเอาใจพวกเขาทุกอย่าง เราร้องเพลงให้ฟัง และบินไปมา
ทำให้โลกนี้สวยงาม และน่ารักยิ่งขึ้น
แต่ถึงกระนั้น เด็กใจร้ายพวกนี้ ก็ยังพยายาม ทำลายความสวยงามของพืชและสัตว์
และทารุณแก่เรา ได้ลงคอ”


นางนกน้อยนั้น ถามขึ้นบ้าง “เธอก็อยู่ตัวเดียว เหมือนกันหรือจ๊ะ”
“จ้ะ เหมือนกัน” นกตัวผู้ตอบ ด้วยสำเนียงอันเศร้าสลด
“เรื่องของฉัน  ก็เหมือนกับของเธอแหละจ้ะ
คือ เมื่อปีกลายนี้ ฉันและนกตัวเมียตัวหนึ่งช่วยกันทำรัง และอยู่เป็นสุขด้วยกัน
ได้เพียงสองสามสัปดาห์เท่านั้น” พูดแล้วก็ถอนใจใหญ่


อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ฉันและเพื่อนกำลังออกไปหาเหยื่อ สำหรับให้ลูกเล็กๆ อยู่นั้น
เจ้างูเขียวตัวหนึ่ง เลื้อยเข้าไปในรัง แล้วกินลูกของเราเสียหมด”
“เดี๋ยวนี้ แม่นกเพื่อนเธอ ไปไหนเล่าจ๊ะ”
“เขาตายเสียแล้วละจ้ะ ตายเพราะความโศกเศร้า คิดถึงลูก
ฉันก็ต้องอยู่ตัวเดียว ตั้งแต่นั้นมา”


นกทั้งสองต่างนิ่งเงียบไป ชั่วขณะหนึ่ง มองดูกัน ด้วยสายตาอันสลด
แล้วนกตัวผู้ ก็หันหน้าไปทางนางนก พลางพูดขึ้นว่า
“เราทั้งสองต่างก็ได้รับเคราะห์ ต้องพรากจากเพื่อน มาด้วยกัน
เธอมาอยู่กับฉัน เถิดนะจ๊ะ แล้วเราจะได้มาช่วยกัน ทำรังอีกครั้งหนึ่ง
คราวนี้ เราพยายามหาที่ ซึ่งพ้นภัยจากเด็กชั่วช้า และสัตว์อื่นๆ เหล่านั้น
ฉันจะช่วยดูแลเธอเสมอ และจะคุ้มครอง ป้องกันภัยให้เธอด้วย”


นางนกน้อยตอบว่า “ฉันยินดีมากจ้ะ เรามาช่วยกัน หาที่ปลอดภัย เพื่อทำรังของเราเถิด”
นกตัวผู้พูดขึ้นว่า “ฉันรู้จักที่ปลอดภัยอยู่แห่งหนึ่งแล้ว บินตามฉันมาซี ฉันจะชี้ให้เธอดู”
ครั้นแล้ว นกทั้งสอง ก็พากันบินไป ยังกำแพงเก่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเถาวัลย์ ปกคลุมอยู่หนาทึบ


กำแพงนี้ อยู่ทางด้านหนึ่งของสวน ซึ่งมีบริเวณกว้างขวาง
ในสวนนี้ มีบ้านใหญ่หลังหนึ่ง เจ้าของบ้าน เป็นคนใจบุญ
เขาได้กำชับลูกหลานและคนใช้ ในบ้านของเขาบ่อยๆ
ให้ทุกคนเลี้ยงดูนก ซึ่งอยู่ในบริเวณบ้าน และไม่ให้ไปทำร้าย
 หรือขับไล่นกใดๆ ทิ่บนผ่านไปมาเลย


นกตัวผู้ บินหายเข้าไป ในซุ้มเถาวัลย์ นั้นก่อน
ต่อมา นางนกก็บิน ตามเข้าไป ภายใต้ใบทึก นั้นบ้าง
มันพบโพรงกลมเล็ก โพรงหนึ่ง บนกำแพงเก่า
นกตัวผู้พูดขึ้นว่า “ที่นี่ยังไงเล่าจ๊ะ เป็นที่ซึ่งเราต้องการมาทำรังอยู่
ไม่มีเด็กคนไหนรู้ว่ามีรังนกอยู่ในนี้ เพราะว่า ใบเถาวัลย์จะปกคลุมรังไว้ อย่างมิดชิด
ทั้งจะป้องกัน ฝนและลมให้เราด้วย”


ดังนั้น นกกางเขนทั้งสอง จึงช่วยกันคาบกิ่งไม้เล็กๆ และฟางข้าว มากองรวมไว้
คาบกิ่งไม้ มากรุเป็นพื้น เอาตีนเหยียบไว้ แล้วเอาปากสานฟางข้าว
สอดเข้ากับกิ่งไม้ ทำรังขึ้นรังหนึ่ง อย่างงดงาม
ใช้โคลนและหญ้า ยึดให้กิ่งไม้เล็ก ๆ รวมกันเป็นรูปรัง
ส่วนภายในรัง ใช้ใบหญ้าอ่อน ๆ รอง เพื่อให้นุ่ม


ในขั้นสุดท้าย นกตัวผู้บินไป ยังต้นฝ้าย เก็บเอาปุยฝ้าย มากรุข้างใน
ให้รังนั้นอุ่นสบายขึ้นอีก ส่วนนางนก ก็บินไปยังทุ่งนา หาขนนก มากรุภายในเช่นกัน
นกน้อยทั้งสองตัว ต่างช่วยกันทำรัง ให้น่าอยู่ และให้อุ่นสบาย จนสำเร็จ
ตลอดเวลาที่ทำต่างก็ร้องเพลงสู่กันฟัง และเมื่อสำเร็จ เรียบร้อยแล้ว
ก็พากันเข้าไป อาศัยอยู่ในรังนั้นต่อไป



***************

สำหรับท่านที่สนใจมีหนังสืออีเล็คทรอนิคส์ เรื่อง "นกกางเขน"
ให้อ่านที่ http://techno.obec.go.th/content/NokKangKhean/index.htm

หรือสามารถปริ้นท์ ไปอ่านได้ที่ http://www.lokwannakadi.com/neo/shlumnum.php?ID=47
มีครบทุกบท

[de lion]

มานะ มานี ปิติ ชูใจ ผมจำไม่ได้ เพราะไม่เคยเรียน

แต่ต้องขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นในกระทู้นี้
ทำให้รู้สึกนึกถึงวันวานที่หวานอยู่ ไม่รู้ลืม
พบว่าที่เราเองเป็นตัวเป็นตน และมีจิตวิญญานแบบนี้
ส่วนใหญ่ก็จากอิทธิพลของแบบเรียนเล่มแรกๆของเรา
เคยเล่าให้เพื่อนสมาชิกในนี้ฟังเรื่องตอนเด็กๆว่า
เคยแอบปล่อยนกเขาที่เพื่อนของพ่อเลี้ยงไว้
และเป็นคนไม่ชอบฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เช่นการยิงนก ตกปลา
ก็เพราะได้อ่านเรื่องนกกางเขนนี่เอง

ถ้าหากใครอยากจะคาดเดาอายุของผม
ก็ลองอ่านบทอาขยานที่ผมท่องจำได้ขึ้นใจจนวินาทีนี้ก็แล้วกัน

"แสนเสียดายนันทา  ที่น่ารัก
ชล่านักเลี่ยงออก  นอกถนน
มัวแต่เพลินปลาบปลื้ม จนลืมตน
ถูกรถยนต์แล่นทับ ดับชีวา
นิจจาเอ๋ยเคนเห็น ทุกเย็นเช้า
กลับเหลือแต่กรงเปล่า ไม่เห็นหน้า
เคยวิ่งเล่นด้วยกัน  ทุกวันมา
ช่างทิ้งข้าเปล่าเปลี่ยว เสียวใจเอย"

อิ อิ อิ ไม่แน่ใจตรงพยางค์สุดท้ายของบทตรงที่ว่า "เสียวใจ" หรือ "เสียใจกัน"แน่
ท่านผู้ใดพอรู้ช่วยบอกหน่อยก็แล้วกัน   

[เสลา]

สวัสดีค่ะคุณคำสิงห์
สงสัยคุณคำสิงค์น่าจะเป็นเด็กในสมัยใกล้เคียงกับป้าเสลา
สำหรับบทกลอนที่คุณคำสิงห์ยกมา
เป็นกลอนเขียนไว้อาลัยหน้ากรงไก่ ชื่อนันทา
ที่ถูกรถทับตาย จากหนังสือเรื่อง "ลูกสัตว์ต่างๆ"
(หนังสือดี 100 ชื่อเรื่องที่เด็กและเยาวชนไทยควรอ่าน)
ยังหาซื้อได้ที่ร้านศึกษาภัณฑ์พานิชย์
ป้าเสลาค้นหาบทกลอนเต็ม ๆให้คุณคำสิงห์แล้ว
จากเว็บ วิกิพีเดีย


แสนเสียดายนันทาที่น่ารัก
 ชะล่านักเลี่ยงออกนอกถนน
 มัวแต่หลงปลาบปลื้มจนลืมตน
 ถูกรถยนต์แล่นทับดับชีวา

 นิจจาเอ๋ยเคยเห็นทุกเย็นเช้า
 กลับเหลือแต่กรงเปล่าไม่เห็นหน้า
 เคยวิ่งเล่นด้วยกันทุกวันมา
 ช่างทิ้งข้าเปลี่ยวเปล่าเศร้าใจเอย


คุณไทยเลดี้พูดถึง "อุดมเด็กดี"
ป้าก็เคยเรียน
ไม่ทราบว่าคุณโรซี่ทันได้เรียนด้วยไหม

อุดมเด็กดี.พิมพ์ครั้งที4. กรุงเทพฯ; กระทรวงศึกษาธิการ, 2490

เค้าโครงเรื่องขอองเด็กผู้ชายสองคนคืออุดมคนขยันและชะลอหลังยาว
หลังจากที่พ่อของอุดมตาย อุดมมต้องออกจากโรงเรียนช่วยแม่ทำมาหากิน
อุดมมีจิตใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อ
ขณะที่ ชะลอเป้นลูกพ่อค้าฐานะปานกลางชอบดื่มเหล้า ไม่มีแม่ดูแล
ความเป็นคนดีของอุดมทำให้ทุกคนรักและเอ็นดู
และหาทางช่วยเขาอยู่เสมอ
แม้ตอนท้ายเรื่องเงินที่เขาได้มาจากการทำงานและเก็บมาไว้ที่คอกม้า
จะถูกชะลอและเพื่อนนักเลงการพนันอีกคนหนึ่งขโมยไป
แต่ยังดีมีคนเห็นและช่วยกันตาม
ทำให้อุดมได้เงินคืนตัว

ละครหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างมองโลกกในแง่ดี มีความหวัง
แต่เป็นเรื่องเล่าที่สนุกสะท้ออนความจริง
มีการช่วยเหหลือกัน

เราจึงอยากแนะนำให้เด้กรุ่นใหม่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้
สังคมปัจจุบันนี้เน้นการแข่งขันหาเงินในปัจจุบัน
ทำให้เด็กรุ่นหลังมีนิสัยในการช่วยเหลือพ่อแแม่
และทำงานบ้านลดน้อยลงหรือมีค่านิยมที่ผิด



ข้อมูลจากวิกิพีเดียและ www.school.net.th

[น้าดี้]

แสนเสียดายนันทาที่น่ารัก
 ชะล่านักเลี่ยงออกนอกถนน
 มัวแต่หลงปลาบปลื้มจนลืมตน
 ถูกรถยนต์แล่นทับดับชีวา

 นิจจาเอ๋ยเคยเห็นทุกเย็นเช้า
 กลับเหลือแต่กรงเปล่าไม่เห็นหน้า
 เคยวิ่งเล่นด้วยกันทุกวันมา
 ช่างทิ้งข้าเปลี่ยวเปล่าเศร้าใจเอย

เท่าที่ไทยเลดี้จำได้  อาขยานบทนี้  น่าจะเป็นดังนี้...

".... มัวแต่เพลินปลาบปลื้มจนลืมตน...."
และ
"...ช่างทิ้งข้าเปลี่ยวเปล่าเศร้าใจเอย"

ขอบคุณคุณป้าเสลา  คุณคำสิงห์  และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่ช่วยกันรื้อฟื้น
ความทรงจำในอดีต  ไม่ว่าจะรุ่นไหนก็ตาม
 

เรื่อง "นกกางเขน" ของคุณป้าบทนี้  รู้สึกจะมีการดัดแปลงจากที่เคยเรียนมา
เพราะจำได้แม่นยำว่า  มีบทที่บรรยายว่า  นกกางเขนตัวผู้ตัวนั้น...
"... มันร้องเพลงกระโดดไปกระโดดมา  กิ่งโน้นบ้าง  กิ่งนี้บ้าง..."

อิอิอิ....     เพราะหลงรักนกตัวนี้  จึงจำได้  (อาจเพี้ยนบ้างเล็กน้อย)

[เสลา]

บทท่อง นันทาที่น่ารัก
ป้าเสลาก็คลับคล้ายคลับคลาว่าน่าจะเป็นอย่างที่คุณไทยเลดี้ว่า

คือ "มัวแต่เพลินปลาบปลื้มจนลืมตน
ถูกรถยนต์แล่นทับดับชีวา"  

[rosy]

แบบเรียนภาษาไทยที่กล่าวมานั้น  คิดว่าคงได้เรียน  จำได้บางตอน

เพราะตอนชั้นประถมนั้นจำได้ว่าเรียนโรงเรียนที่มีภาษาจีนด้วย  และได้ใช้กระดานชนวนอีกด้วย

บทอาขยานที่จำได้แม่นคือตอนอยู่ม.ศ. ๒ 

ชอบภาษาไทยสมัยก่อนมาก  เพราะมีคำสละสลวย คำพ้องจองที่น่าฟัง

ตอนลูกของโรซี่เล็กๆๆเคยดูหนังสือภาษาไทยของลูก  มันไม่เหมือนของเราที่เรียนมาเลย

บทเรียนภาษาไทยสมัยก่อนสอนอะไรมากมายและมีคติที่ดี

[loong-sawasdee]

ชอบกระทู้นี้จัง แต่เสียดายว่าดูภาพไม่ได้ อยากต่อยอดต่อไปทำอย่างไรดี ถามป้าเสลาดีกว่า

[เสลา]

ชอบกระทู้นี้จัง แต่เสียดายว่าดูภาพไม่ได้ อยากต่อยอดต่อไปทำอย่างไรดี ถามป้าเสลาดีกว่า

ถ้าเป็นภาพของคุณเฟื่องฟ้า
ขอเวลาติดต่อกับคุณเฟื่องฟ้า ให้ช่วยหาภาพที่หายไป
มาโพสท์ใหม่ซ้ำอีกรอบ

นอกจากนี้ ป้าเสลาเคยมีกระทู้ หนังสือแบบเรียนสมัยเก่าด้วย
ขอเวลาสักนิดจะดึงกระทู้มาไว้ตรงนี้ด้วยจะดีไหม

[loong-sawasdee]

ดีครับป้า