โลกสีดำ 2 (จบ)
By จักรเมถุน
เขียนเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ.2555...เหตุการณ์เมื่อตอนที่ผมประสบอุบัติเหตุในวันนั้น มันจะเป็นครั้งหนึ่งที่ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต...
ครั้งนั้น...ที่ผมได้ชีวิตกลับคืนมา...อยากขอบคุณ ท่าน ที่มอบโอกาสให้ผมได้มองดูโลกใบนี้อีกครั้ง
โลกที่ผมมองนั้นเปลี่ยนไป...ผมเคยคิดว่าไม่มีใครรักผม...คิดว่าตัวผมเองถูกทิ้งให้อ้างว้าง โดดเดี่ยวอยู่บนโลกใบนี้เพียงลำพัง...
...แต่ผมรู้แล้ว...ว่านั่นเป็นความคิดที่ผิด
ยังมีพ่อกับแม่ ...มีพี่ที่ผมรัก...น้องสาวที่คอยห่วงใย...พวกเขายังคงอยู่เคียงข้างผมเสมอมา...
โลกใบนี้ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป... แต่ความคิดของผมต่างห่างล่ะ ที่มันเลวร้าย...
ความคิดสีดำ ที่เป็นดั่งปีศาจชั่วร้าย ที่คอยแต่จะเข้ามาครอบงำผม ดึงผมออกจากสังคมที่กำลังเผชิญอยู่
ความคิดสีดำ จะปิดหู... ปิดตา... ทำให้ผมไม่รับฟัง ไม่มองความเป็นจริง...
ความคิดสีดำ ที่ทำให้ผม...มองข้ามความห่วงใย มองข้ามความหวังดี ที่คนอื่นมีให้
ในเมื่อผมได้รับโอกาสให้มีลมหายใจอีกครั้ง แน่นอนว่าผมจะต้องใช้เวลาที่มีอยู่ให้มีประโยชน์ต่อตัวผมเอง ต่อคนรอบข้าง ให้ได้มากที่สุด ...ถึงแม้ว่าบางครั้ง ความคิดสีดำ...จะแวะเวียนมาทักทายผมอยู่บ้างก็ตามที
ครั้งหนึ่ง... ผมเคยทำให้แม่ต้องร้องไห้ ด้วยความที่เป็นวัยรุ่น ไม่เคยคิดหรอกว่าคนอื่นเขาจะเป็นยังไง เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นสำคัญ โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น ...ตราบาปในครั้งนั้น ...หยาดน้ำตาของแม่ตอนที่จะมานั่งทานอาหาร (ด้วยเงินของท่านเอง แต่ผมกลับบอกว่า...อย่ามากินของผมนะ ผมซื้อมา...)
...มันจะเป็นหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจครั้งสุดท้ายของแม่ ผมจะไม่ทำให้แม่เสียใจอีกครั้งเป็นแน่...
...น้ำตาของแม่จะไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่จะเป็นน้ำตาแห่งความปลื้มใจแทน...ในวันที่ผมประสบความสำเร็จในชีวิต...
เวลาที่ผมนั่งนึกทบทวนถึงเมื่อครั้งอดีตที่ผมเป็นเด็ก...
ทำไม? แม่ต้องคอยจู้จี้ จุกจิก บ่นด่าเวลาทำผิด
ทำไม? แม่ต้องห้ามโน่น นี่ นั่น ทั้งๆ ที่ผมก็อยากทำตามใจตัวเองเหมือนกัน อยากทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องอยู่ภายใต้กรอบที่แม่ไม่ต้องคอยขีดเส้นให้
หลายคำถามว่า ทำไม? เมื่อครั้งยังเป็นเด็กนั้นมีอยู่มากมาย
ถูกแม่ตี...ก็แอบคิดน้อยใจว่าท่านไม่รัก...
แต่วันนี้ผมเข้าใจแล้ว...ทำไม? ท่านถึงแบบนั้น
การแสดงออกของแม่...เมื่อครั้งในอดีต มันคือความรัก ความห่วงใย ที่แม่มอบให้แก่ผม แต่ทว่า... แม่ผมไม่ใช่คนที่อ่อนหวาน ความรัก ความห่วงใย ถึงต้องแสดงออกมาแบบนั้น
วันเวลาที่ผ่านไป... ถึงทำให้ผมเข้าใจเหตุการณ์ในวันนั้น ความสมเหตุสมผลที่เกิดขึ้น
ถ้าแม่ไม่ห่วง...แม่จะทำแบบนั้นไหม?
แต่ความคิดสีดำ...มันทำให้ผมต้องมองโลกอันสวยสดงดงาม มองความหวังดีจากคนอื่นๆ ให้กลับกลายเป็นความเลวร้าย
ในเมื่ออดีต...ทำให้ผมได้รับบทเรียนอันยิ่งใหญ่มากมาย
เคยทำให้แม่กับพ่อต้องเสียใจไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง...
แล้วผมจะยอมให้ความผิดเหล่านั้น...เกิดขึ้นอีกหนได้ยังไงกัน?
ผมจะไม่ยอมให้ความคิดสีดำ...เปลี่ยนสีสันจากโลกที่ผมมองเห็น...ให้กลายเป็นโลกสีดำ
แม้ว่าสังคมใบนี้จะมีผู้คนมากมาย หลากหลายความคิด มีทั้งดีบ้าง ร้ายบ้าง ...
ความคิดสีดำจากคนอื่น...อาจจะแทรกซึมผ่านมาหาตัวผม...
หรืออาจจะเป็นความคิดสีดำ...ที่ก่อเกิดขึ้นภายในจิตใจของผมเอง...
ผมเชื่อว่า ท่าน ...คนที่มอบชีวิตให้ผมกลับมาคืนความเป็นคนอีกครั้ง ...
ท่าน...จะต้องมองผมอยู่ จากที่ไหนสักแห่ง
ท่าน...คงอยากจะเห็นผมแก้ไขตัวเอง...มากกว่าจะคอยสร้างเรื่องให้คนอื่นต้องเดือดร้อน
ถึงแม้ว่าวันนี้...ผมอาจจะยังไม่ใช่คนที่ดีสุด ไม่ใช่ที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คน ผมก็จะพยายาม ทำตัวเองให้มีคุณค่ามากที่สุด
สิ่งไหนไม่ดี...ก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน...
การกระทำใดที่ไม่ดี...ผมก็เลือกที่จะเลี่ยง...
ความวุ่นวายที่ก่อเกิดในสังคม...ผมก็จะมองว่ามันเป็นเพียงอุปสรรค ที่เป็นเรื่องน่าท้าทาย พร้อมเตรียมใจที่จะเผชิญไปกับมัน...
จิตใจของคนรอบข้าง...ที่คิดดีบ้าง ไม่ดีบ้าง เป็นแค่เพียงองค์ประกอบหนึ่ง บนโลกใบนี้...
ที่ผมได้รับโอกาสให้มีชีวิตอยู่มาได้จนถึงวันนี้...ก็เพราะว่า ท่าน อยากให้ผมเป็นคนดีไม่ใช่เหรอ?
ท่าน...คงไม่อยากให้ผมกลับไปทำผิดอีกครั้งหรอกจริงไหม...
สักวันหนึ่ง...ผมจะต้องได้กลับไปพบ ท่าน อีกครั้ง...
ผมจะต้องกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม...ที่อิ่มเอิบ
แล้วจะบอกกับท่านว่า...
ท่านครับ...ผมได้ทำหน้าที่ของผม...ทำในสิ่งที่ท่านต้องการ...ครบถ้วนแล้วครับ... นั่นแหละครับ ที่ผมจะบอกกับ ท่าน
เมื่อถึงเวลานั้น...ผมจะไม่นึกเสียใจดายอะไรเลย ถ้าผมทำในสิ่งที่ท่านต้องการ ...ทำตัวให้มีคุณค่าต่อตัวเอง ครอบครัว สังคมคนรอบข้าง ได้อย่างเต็มที่...และมันจะต้องเป็นความรู้สึกที่ออกมาใจผมจริงๆ
โลกใบนี้ที่มองเห็น... จะเป็นสีอะไรนั้น มันขึ้นอยู่ที่ตัวเราเอง
จะมองให้เป็นสีดำ...มันก็จะเป็นสีดำ...แต่โลกสีดำที่เรามองนั้น มันใช่ความสุขที่แท้จริงแล้วเหรอ?
ถ้าจะมองให้มันเป็นโลก...ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสีสัน...เป็นโลกที่มีความสนุกสนาน สดใส ...โลกที่เรามองเห็นก็คงจะเต็มไปด้วยความสุขอย่างหาที่สุดไม่ได้...
...ชีวิต...เป็นของเรา...
จะออกแบบให้ชีวิตดำเนินไปตามเส้นทางไหน...มันก็อยู่ที่ตัวเราที่จะเป็นคนกำหนดเส้นทางเดิน...ด้วยตัวของเราเอง...
ท้ายที่สุดแล้ว...ผมอยากฝากอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้ทุกคนได้ลองอ่านกัน แล้วลองคิดพิจารณาดูว่าจริงไหม?
เมื่อเจ้ามา มีอะไร มาด้วยเจ้า
เจ้าจะเอา แต่สุข สนุกไฉน
เมื่อเจ้ามา มือเปล่า จะเอาอะไร
เจ้าก็ไป มือเปล่า เหมือนเจ้ามา
ยศและลาภ หาบไป ไม่ได้แน่
เว้นเสียแต่ ต้นทุน บุญกุศล
ทั้งสมบัติ ทั้งหลาย ให้ปวงชน
ร่างของตน เขายังเอา ไปเผาไฟ
อันความตาย ชายนารี หนีไม่พ้น
จะมีจน ก็ต้องตาย วายเป็นผี
ถึงแสนรัก ก็ต้องร้าง ห่างทันที
ไม่วันนี้ ก็วันหน้า จริงหนาเราฯ ...
(ขอบคุณบทกลอนจาก หนังสือคู่มือดับทุกข์)
อ่าน โลกสีดำ 1
http://www.arunsawat.com/board/index.php?topic=11889.0หมายเหตุ แก้ไข 23 สิงหาคม 2555
