ต้นไม้ใหญ่
ตั้งแต่จำความได้ผมก็มีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงามาโดยตลอด และไม่ว่าอยากได้อะไรผมจะได้จากต้นไม้นี้เสมอ
ยามหิวมีผลไม้ร่วงหล่นมาให้กิน กินไม่หมดผมก็ขายเอาเงินมาใช้ ยามหลับเป็นเหมือนบ้านหลังใหญ่คอยกันแดดและฝนแถมลมเย็นๆให้ ตลอดเวลาหลายปีที่ผมมีชีวิต ต้นไม้ใหญ่นี้จะตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้นคอยเป็นที่พักพิงให้ผม ที่สำคัญมันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเป็นผมทุกวันนี้
ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องดีดี บ่อยครั้งผมโกรธต้นไม้นี้ บางครั้งเราทั้งคู่ทะเลาะกัน การทะเลาะกับต้นไม้ไม่ใช่เรื่องดีมีแต่คนบ้าที่ทำกันและทุกครั้งที่เกิดขึ้นผมมักจะนั่งเสียใจภายหลังเพราะรู้ดีว่าต้นไม้ใหญ่ไม่เคยหวังร้ายกับผมเลย ไม่ซักครั้งเดียวผมมั่นใจ
ย้อนนึกดูผมแทบจำไม่ได้ว่าเคยรดน้ำต้นไม้ใหญ่หรือเปล่า โอเคบางครั้งที่มันดูอ่อนแอผมอาจจะใส่ปุ๋ยให้บ้างแต่ก็นับครั้งได้
ผมย้อนถามตัวเองว่าผมรักต้นไม้ใหญ่นี้มากแค่ไหน คำตอบที่ได้จากพฤติกรรมช่างน่ากลัว มันทำให้ผมคิดว่าผมอาจจะรักต้นไม้ใหญ่น้อยเกินไปหรือเปล่า พยายามจะบอกตัวเองว่าไม่ใช่ ผมรักมากแต่บางทีอาจจะไม่ได้ตระหนักถึง
ปัจจุบันต้นไม้ใหญ่ทรุดโทรมลงมากแต่ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้ไม่มีขาดตกบกพร่อง ถึงเวลาแล้วที่มันควรจะได้พัก
มันเป็นความตั้งใจทั้งชีวิตของผม อาจจะหลงลืมไปบางครั้งแต่นับจากนี้จะคอยเตือนความจำเรื่อยๆว่านอกจากตัวเองแล้วผมมีชีวิตเพื่ออะไร
คงไม่สายเกินไปที่ผมคนนี้จะกลายเป็นต้นไม้ที่ใหญ่กว่าแล้วแตะกิ่งเปลี่ยนหน้าที่กันบ้าง
ติชมกันได้เต็มที่ครับ ถ้าชอบลองคลิ๊กเข้าไปอ่านเรื่องอื่นของผมได้ที่
http://www.tumblr.com/blog/pastona
