ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?
กันยายน 02, 2014, 03:59:48
94,409 กระทู้ ใน 7,723 หัวข้อ โดย 9,156 สมาชิก
สมาชิกล่าสุด: Natsaree
::Arunsawat ::อรุณสวัสดิ์ ::  |  สบาย สบายสไตล์อรุณสวัสดิ์ : บุคคลทั่วไปกรุณาสมัครสมาชิกก่อนโพสท์  |  สโมสรอรุณสวัสดิ์  |  รวมเรื่องสั้น  |  จนตรอก.. 0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้ « หน้าที่แล้ว ต่อไป »
หน้า: [1]
ผู้เขียน หัวข้อ: จนตรอก..  (อ่าน 17167 ครั้ง)
veeraya
Newbie
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 37


« เมื่อ: กันยายน 07, 2011, 01:50:29 »




                                 เขาขยุ้มเส้นก๋วยเตี๋ยว ที่ลูกค้าต้องการ ยัดใส่ในตระกร้อ ซึ่งถักด้วยลวดทองเหลือง มีไม้ไผ่ยาวร่วมศอกเป็นด้าม ขยุ้มผักและถ้วงอกยัดใส่ตามเข้าไป แล้วเอาลงไปลวกในช่องลวกของหม้อก๋วยเตี๋ยวใบใหญ่ ลวกไม่ต้องนานมาก เอาขึ้นมาเขย่า แล้วใส่ชาม ปรุงด้วยกระเทียมเจียว พริกไทย และโรยด้วยผักคึ่นช่าย ใส่หมู ลูกชิ้น ใส่น้ำซุบหอมฉุยจากเครื่องเทศ ตามสูตรของแต่ละคน สุดท้ายยกไปให้ลูกค้าเป็นผู้ตัดสินความอร่อย

                                  เหงื่อตามร่างกาย ถูกขับออกมาด้วยความร้อนของอากาศ รวมทั้งความร้อนจากเตาไฟ ซึ่งเปิดไว้พอประมาณ เพื่อให้น้ำซุบนั้นเดือดอยู่ตลอดเวลา เม็ดเหงื่อเกาะอยู่ตามใบหน้า ร่างกายเหมือนถูกชะโลมด้วยกาวเหนียว จนบางครั้ง อยากตะโกนออกไปดังๆ เพราะความอัดอั้น แต่การเป็นพ่อค้า แม่ค้าต้องอดทน อดกลั้น สิ่งใหนไม่อยากพูด ก็ต้องพูด ต้องยิ้ม ต้องชวนลูกค้าคุยอย่างเป็นกันเอง ทั้งๆที่มันขัดกับนิสัยของตัวเอง จะว่าเป็นการใส่หน้ากากเข้าหากัน ก็ไม่ผิดนัก แต่เพราะเป็นอาชีพ จึงจำเป็นต้องเป็นคนช่างพูดไปในที่สุด

                                   ลูกค้าของเขามีทั้งดี และไม่ดี ปะปนกันไป มีทั้งจุกจิก เจ้ายศ เจ้าอย่าง โน่นก็ไม่ดี นั่นก็ไม่อร่อย นั่นเค็ม นี่เปรี้ยว ซึ่งเปรียบไปแล้วก็เหมือนผู้คนในสังคม ที่มีทั้งดีและร้ายปะปนกันไป ดั่งเช่นหล่อนคนนี้....

                                   "ก๋วยเตี๋ยวชามหนึ่ง " เสียงแข็งๆของผู้หญิง หน้าตาตาดี ดินเข้ามานั่ง พลางเอากระดาษทิชชู่ เช็ดโน่นเช็ดนี่ ด้วยใบหน้ามึนตึง อยู่เป็นพัลวัน  " ก๋วยเตี๋ยวอะไรดีครับ เขาถามหล่อนด้วยความนอบน้อม   

                                   " แล้วเธอขายอะไรบ้างล่ะ "หล่อนเลิกคิ้ว ถามย้อนกลับมา

                                    "มีหมู มีไก่ มีลูกชิ้น" เขาสาธยาย ด้วยความชำนาญ

                                     "ใส่มาทุกอย่างนั่นละ ชูรสไม่เอา ผักไม่ใส่ ลูกชิ้นสองลูก ลวกชาม ช้อนให้ชั้นใหม่ด้วยนะยะ "

                                      เขาถึงกับสะอึก อารมณ์ขุ่นขึ้นมาทันใด เขาเจอคุณหยิงตัวจริงเสียงจริงเข้าให้แล้ว  แม่เจ้า โว้ย ดูแต่งตัวเข้าซิ นมต้มออกมาครึ่งค่อนเต้า กระโปรงสั้นจู๋ ถ้าเขาก้มลงเก็บอะไรใต้โต๊ะ คงจะเห็นอะไรต่ออะไรจนหมดเป็นแน่แท้ โถแล้วมานั้งกินก๋วยเตี๋ยวทำไมกัน ทำไมไม่ไปที่มันดีกว่านี้นะ เขาคิด พร้อมกับถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย

                                    "ได้แล้วครับ ก๋วยเตี๋ยว "

                                      " ย่ะวางไว้ตรงนั้นแหล่ะ มีน้ำอะไรดื่มบ้างย่ะ น้ำสม้คั้นสดๆมีมั้ย ส้มอย่างเดียว ไม่เอาน้ำเชื่อม ใส่เกลือนิดหน่อย เอาสิบบาทก็พอ"

                                      " น้ำสมไม่มีครับ"  อ้าวแล้วมีน้ำอะไร"      "มีน้ำเปล่าครับ ในกระติก " เขาชี้ ไปที่กระติกใบใหญ่ กระดำกระด่าง ที่ตั้งอยู่ตรงมุมรถก๋วยเตี๋ยว

                                       " ต๋าย...ชั้นจะกินเข้าไปยังงัย สกปรกแบบนั้น "หล่อนหน้าตึง หยิบช้อนหยิบ ตะเกียบ ยื่นมาตรงหน้า  "เอ้าลวกน้ำร้อนให้ชั้นหน่อย" เขารับช้อน ตะเกียบมาด้วยมืออันสั่นเทา เขาเหมือนลูกแกะที่ถูกต้อนให้จนตรอก ไปใหนไม่ได้ ยืนตัวแข็งทื่อ รอความตายอยู่ตรงนั้น เขาเดินเงื่อมหงอย ไปที่หม้อก๋วยเตี๋ยว จัดการตามที่หล่อนสั้งอย่างว่าง่าย ดั่งเช่นเด็กนักเรียนอนุบาลตัวน้อย ซึ่งเพิ่งก้าวย่าง เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนในวันวันแรกๆ

                                         หล่อนค่อยๆใช้ตะเกียบคีบเส้นครั้งละน้อยๆ เอามาใส่ในช้อน แล้วจึงพยุงช้อน ที่ว่านั้นใส่เข้าปากแดงแจ๊ดของหล่อน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย เผยให้เห็น เขี้ยวแหลมทั้งสองข้าง ถ้าหากตาไม่ฝาด เขี้ยวทั้งสองน่าจะเหลี่ยมเพชรด้วยซ้ำ

                                         "โอ้โหเว้ย ใครวะเนี่ย เขาคิดสนุกอยู่ในใจ เมียนายพล หรือเมียรัฐมนตรีกระทรวงใหนกันนี่ ทำไมปล่อย ให้เมียออกมาเพ่นพ่านอย่างนี้ได้อย่างไรกัน ของแบบนี้ มันต้องใส่ไว้ในตู้กระจกติดแอร์ใส่กุญแจอย่างดี ประพรมน้ำหอม ใส่ชุดนอนบางๆ เอียงกระเท่เร่ อยู่บนเตียง พร้อมปฏิบัติภาระกิจอย่างว่าเพียงอย่างเดียว ก็พอ ใครช่างใจร้าย ปล่อยให้มากินก๋วยเต๋ยว ชามละยี่สิบบาทเพียงลำพัง ใชไม่ได้จริงๆ

                                            เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง ลมร้อนพัดผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า ก๋วยเตี๋ยวชามนั้น ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหมด  ลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปนั่งโต๊ะของหล่อน ทั้งกระเป๋า เล็กกระเป๋าน้อย ถุงขนมวางอยู่เกือบทุกเก้าอี้ ทั้งสี่ห้าตัว หล่อนวางกันไว้หมด เหมือนโลกทั้งโลก หล่อนนั่งอยู่เพียงคนเดียว ความสับสนต่างๆไม่สามารถ สั่นคลอนชีวิตของหล่อนได้

                                            ชีวิตของเขากับหล่อนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หล่อนจะทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำ ความร่ำรวยทำให้หล่อนขีดเส้นกั้นความจนไม่ให้เข้ามาใกล้ ความยากจนถูกล่ามอยู่กับชีวิตของเขา เมื่อไหร่เมื่อใด จึงจะหลุดพ้นจากพันธนาการ จากความยากจนได้ มันคงจะเนิ่นนาน เหมือนหล่อนซึ่งนั่ง กินก๋วยเตี๋ยวอยูในขณะนี้.............
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า
จักรเมถุน
Newbie
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 38



เว็บไซต์
« ตอบ #1 เมื่อ: กันยายน 21, 2011, 21:50:00 »


คนรวย คนจน ผมว่าก็เป็นคนเหมือนกันนะครับ
อยู่ที่ว่าคนๆ นั้นจะมีค่ามากน้อย เพียงใด
^^
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า
jeajae
Newbie
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 8


« ตอบ #2 เมื่อ: มกราคม 31, 2012, 14:47:47 »


สนุกดีครับ วิธีการเล่าเรื่องก็น่าสนใจ รายละเอียดก็ดี แต่สั้นไปนิด กำลังเพลิน จบไวไปหน่อยครับ
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า
AxioM
Newbie
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 7


« ตอบ #3 เมื่อ: กุมภาพันธ์ 01, 2012, 21:16:52 »


น่าติดตามครับ น่าเสริม เติม ต่อไปอีกหน่อย มือตบ-Yellow
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
    กระโดดไป:  



    SimplePortal 2.3.3 © 2008-2010, SimplePortal